Ieder jaar organiseert Ad Informandum een buitenlandreis voor haar leden. In het desbetreffende land worden strafrechtelijk en criminologisch interessante excursies verzorgd. Zo bezoeken we rechtbanken, ministeries of advocatenkantoren. Uiteraard blijft er genoeg tijd voor ontspanning!
De bestemming van de buitenlandreis 2010:
Rusland!!
De bestemming van de buitenlandreis 2008 was:
Polen!!
De bestemming van de buitenlandreis 2009 was:
Marokko!!
Hieronder volgt een uitgebreid verslag van de reis 2010:
Verslag Buitenlandreis Rusland
Niemand zal de vulkanische aswolk die het luchtruim dagenlang in zijn greep hield zijn ontgaan. Zo was het enige tijd onzeker of de buitenlandreis wel door zou gaan. Gelukkig viel na enkele dagen van onzekerheid het verlossende woord: Ad Informandum zou afreizen naar Rusland!
Dag 1 – vrijdag 23 april
Iedereen moest voor dag en dauw op om op tijd te verzamelen.
Rond 05.00 uur vertrok de bus vanuit Utrecht naar Düsseldorf. Na een uur vertraging vertrok het vliegtuig naar Moskou dan toch echt. Na een vlucht van ongeveer drie uur kwamen we fris en fruitig aan op het vliegveld van Moskou. Degenen die dachten dat we het grootste en vermoeiendste deel van de reis erop hadden zitten, kwamen al snel bedrogen uit. Na een busrit van drie uur, te wijten aan de files in Moskou, kwamen we dan eindelijk aan op de plaats van bestemming, namelijk het Napoleon Hostel! Aangezien het al negen uur ’s avonds was en iedereen inmiddels uitgehongerd was, gingen we met de gehele groep snel wat eten.
Dag 2 – zaterdag 24 april
Deze dag stond een bezoek aan de Law Academy van het Russische Ministerie van Justitie op het programma. De Law Academy verzorgt post-academisch onderwijs voor juridische professionals. Daarbij valt de denken aan het verder scholen van juristen in academische kring, maar bijvoorbeeld ook aan de advocatenopleiding. De Law Academy is de enige Russische instelling die zowel opleiding als onderzoek doet op hoog en fundamenteel niveau. Omdat deze Academy onderdeel is van het Ministerie van Justitie wordt hier ook nieuwe wetgeving getoetst en wordt er momenteel gewerkt aan een nieuw systeem voor gratis rechtsbijstand voor de armste burgers.
Eenmaal daar aangekomen werden we opgewacht door de professoren die allemaal netjes in pak waren. We werden uitgebreid voorzien van koffie, thee, water en Russische koekjes en chocolade. Na een introductie door een van de professoren was er gelegenheid tot het stellen van vragen, waar dan ook dankbaar gebruik van werd gemaakt. Het blijkt dat wij Nederlandse studenten het nog niet zo slecht hebben. In Rusland is het gebruikelijk om zes tot acht uur per dag les te hebben en dit zelfs zes dagen per week! Verder duurt het vier jaar om de titel L.L.B. te behalen en daarna nog twee jaar om de titel L.L.M. te behalen.
Na het formele gedeelte werden wij door enkele studenten en een professor mee op sleeptouw genomen. We hebben onder meer de grootste winkelstraat van Moskou, Arbat, bezocht.
’s Avonds was het dan eindelijk tijd het nachtleven van Moskou onveilig te maken. Dit gebeurde in de nachtclub ‘Propaganda’, gelukkig maar één straat van ons hostel verwijderd.
Dag 3 – zondag 25 april
Culturele zondag! Vandaag zouden we dan eindelijk Moskou zelf gaan bezichtigen. Een van de studenten die wij zaterdags ontmoet hadden, Ilya, is zo vriendelijk om ons rond te leiden. Onder meer de Christus-Verlosserkerk, de grootste Russisch-Orthodoxe kerk ter wereld werd bezichtigd.
’s Avonds werd er door enkele cultuurliefhebbers nog een bezoek gebracht aan de opera, waar op dat moment de prachtige voorstelling Tosca werd gespeeld.
Dag 4 – maandag 26 april
Vandaag werd er een bezoek gebracht aan een van de beruchtste gevangenissen van Rusland: Butyrka. Na een uur buiten in de kou te hebben gewacht was het eindelijk zo ver. In groepjes van drie mochten we naar binnen. Uitzonderlijk, want Russische studenten hebben geen toegang tot de nationale gevangenissen. De gevangenis was indrukwekkend. In hoeverre we een realistisch beeld hebben gezien van de dagelijkse werkelijkheid is natuurlijk moeilijk te verifiëren, maar de relatieve openheid waarmee we de cellen konden bezichtigen, verbaasde velen van ons.
’s Middags was het tijd om het Kremlin te bezichtigen. Iedereen was vrij om zelfstandig of in groepjes rond te lopen.
Na drie dagen is het alweer tijd om afscheid te nemen van Moskou en in de beruchte trein richting St. Petersburg te stappen. Ondanks alle spookverhalen (een half jaar voor onze reis werd op deze lijn nog een terroristische aanslag gepleegd) verliep de reis gelukkig voorspoedig (geen bomaanslagen of berovingen).
Dag 5 – dinsdag 27 april
In alle vroegte (om 6.39u!) komt ons hele gezelschap, enigszins vermoeid, aan in St. Petersburg, ook wel ‘window to Europe’ genoemd.
Na het afzetten van de bagage kreeg iedereen gelukkig toch de kans zich op te frissen, met dank aan het Missis Hudson hostel! Het hostel was gelegen aan Nevski Prospekt, Rusland’s beroemdste straat. Deze 4,5 kilometer lange weg wordt gezien als de belangrijkste verkeersader van St. Petersburg. Tevens dient deze weg als winkelstraat, waar dan ook (vooral door de dames) goed gebruik van werd gemaakt.
Na het opfrissen was het tijd St. Petersburg te verkennen. Menigeen spoedde zich dan ook naar de Hermitage. De Hermitage, één van de beroemdste musea ter wereld, is toch wel dé toeristische attractie van St. Petersburg. De collectie van onder meer schilderijen, beelden en munten is enorm dus menig kunstliefhebber zou hier dagen kunnen ronddwalen.
Dag 6 – woensdag 28 april
Deze dag was er geen ochtendprogramma. Veel mensen gebruikten deze tijd dan ook om (nogmaals) een bezoekje aan de Hermitage of andere trekpleisters in St. Petersburg te brengen.
’s Middags werd er een bezoek gebracht aan de rechtenfaculteit van de Staatsuniversiteit van St. Petersburg. Hier hebben vele Russische grootheden gestudeerd, onder andere de huidige president Medvedev en oud-president Poetin (toentertijd nog Staatsuniversiteit van Leningrad geheten). We kregen een rondleiding door het gebouw en de bibliotheek. Het oudste boek stamt uit de 16e eeuw.
Na de rondleiding was het tijd voor het meer interactieve gedeelte. Luuk en Eva hebben een presentatie gegeven over het Nederlandse beleid met betrekking tot euthanasie en Themis met betrekking tot softdrugs. Over beide onderwerpen werd ook door Russische studenten een presentatie gegeven waarna er naar hartenlust gediscussieerd kon worden over de voor- en nadelen van het beleid van beide landen.
’s Avonds was het tijd om weer op stap te gaan. Na enige tijd zoeken werd er uiteindelijk iets gevonden waar iedereen zich in kon vinden. Er werd dan ook tot in de vroege uurtjes gefeest en van de Russische biertjes genoten.
Dag 7 – donderdag 29 april
Deze dag stond er helemaal niets op het programma, iedereen was vrij te doen en laten wat hij of zij wilde. Velen maakte hiervan dankbaar gebruik door eens goed uit te slapen. Verder werd er door menigeen, na een goed ontbijt, St. Petersburg nogmaals verkend.
Aangezien Rusland de bakermat van het ballet is, was het voor dansliefhebbers uiteraard een must om het ballet te bezoeken.
’s Avonds werd er dan ook door een aantal leden het Mariinskitheater bezocht, waar op dat moment de voorstelling Carmen werd uitgevoerd.
Dag 8 – vrijdag 30 april
Uiteraard hebben wij in het verre Rusland ook Koninginnedag goed gevierd. Maar niet voordat het officiële gedeelte van de dag er op zat.
In de ochtend hebben wij een bezoek gebracht aan het Constitutionele Hof. Dit bezoek werd gecombineerd met een bezoek van studievereniging Diephuis uit Groningen en Sirius uit Utrecht. Na een inleiding door een counseler van het Hof was er gelegenheid tot het stellen van vragen. Tot slot kregen wij nog een rondleiding door het gebouw. Onder andere de kamer waarin president Medvedev soms zijn gasten (onder andere Bondskanselier Angela Merkel) ontvangt, werd aan ons getoond.
’s Middags werden wij, samen met de studievereniging uit Groningen, ontvangen op het Nederlands Instituut in St. Petersburg. Na een
overheerlijke, verse lunch, stond ons nog een laatste officieel gedeelte te wachten. Na een korte inleiding over het Nederlands Instituut krijgen we een lezing van professor Lomakin over mensenrechten in Rusland. Vervolgens werd door advocaat Vyacheslav Archipov, hij verdedigt onder meer grote bedrijven en machtige lieden (oligarchen), een presentatie gegeven. Tot slot werd er door Konstantin Antsyferov een korte film getoond over de Kresty gevangenis in St. Petersburg.
Uiteindelijk was het dan tijd om de koningin te eren. Na eerst in een jazzcafé met livemuziek van de Russische keuken te hebben genoten, vertrok menigeen naar dezelfde tent waar we woensdag waren geweest.
Dag 9 – zaterdag 1 mei
Cliché, maar daarom niet minder waar: aan alles komt een eind. Zo ook aan deze fantastische reis. Maar niet voordat door iedereen de laatste inkopen zijn gedaan voor het thuisfront, denk aan flessen wodka en matruschka poppetjes.
Ook dit jaar was de buitenlandreis meer dan geslaagd en zal het moeilijk worden deze te overtreffen.
Buitenlandreiscommissie, namens alle leden, bedankt!
Verslag Studiereis Marokko
25 april-5 mei 2009
Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door het Utrechts Universiteitsfonds en OOFU!
-
www.uu.nl/NL/Informatie/alumni/Ufonds/Pages/default.aspx
-
www.oofu.studver.uu.nl/index.php/eng
Dag 1 - 25 april
In alle vroegte verzamelden een groep van 24 Ad Info leden zich op het jaarbeursplein. Het doel? Een bezoek aan Marokko. Het land van de Islam, vooroordelen, burka’s en ga maar door. Maar ook van de bijzondere markten, de zon, de zee.
De reis verliep voorspoedig. Allereerst een busreis naar Frankfurt-Hahn, waarvan we rond 16.25 per vliegtuig zouden vetrekken naar onze eerste kennismaking met Marokko; Fez. Rond 19.45 Nederlandse tijd en 17.45 locale tijd kwamen we aan op het vliegveld. Kreten van verbazing klonken net voor het landen al in het vliegtuig: “Zitten er ergens geiten in de boom”, “Kijk alle bomen staan netjes recht, ze hebben infrastructuur” en “ze hebben Nederlandse koeien” echte zwarte witte”!
Het vliegveld zelf stelde niet veel voor, de douane echter wel! Gelijk moest opgegeven worden hoelang we in Marokko zouden verblijven, waar, wat ons doel was. Al met al nam de douane hierdoor veel tijd in beslag.
Hierna begon een van de zaken die we tijdens de gehele reis tegen zouden blijven komen; het afdingen. Vanaf het vliegveld moesten we namelijk per taxi naar het hostel, wat op ongeveer een halfuur rijden van het vliegveld lag. Na even onderhandelen hadden we 5 taxi’s tot onze beschikking, wat betekende dat er ongeveer 5 mensen per taxi (inclusief de bagage) werden gepropt. Een echte Afrikaanse toestand! In vergelijking met Nederland zou dit nooit voorkomen en de vergelijking met de prijs van een taxi is ook niet te maken. Een taxi kost ongeveer voor een half uur met 5 personen €10. In Nederland zou dit waarschijnlijk het 4 dubbele zijn geweest.
Het hostel zelf blijkt in zeer goede staat. Het is centraal gelegen in het kleine stadje. Na een korte opfrissing besluiten we met de gehele groep te gaan eten. Dit leidde weer tot verbazing. Voor D126 ongeveer €0,50 pp kun je hier een maaltijd krijgen!
Dag 2 – 26 april
De dag begon voor sommigen al vroeg. Aangezien de mannen en vrouwen gescheiden moesten douchen en er alleen na 8 uur warm water zou zijn, was het vooral voor de 17 vrouwen een opgave om allemaal een verkwikkende douche te krijgen. Uiteindelijk bleken de regels minder streng en kregen de heren op deze manier ook met wachtrijen te maken. Rond half 10 werd er ontbijt geserveerd. Helaas begon de dag koud en regenachtig, wat de rest van de dag bleef aanhouden. Rond 11 uur vertrokken we meet een gids richting de medina van Fez. Een medina is een oude stad waar vaak overdekte markten te vinden zijn. Het wachten op een beschikbare bus duurde ongeveer 45 minuten, dienstregelingen kent men niet. Uiteindelijk werd er een volledig lege bus voor ons geregeld en bereikten we de plaats van bestemming. De gids leidde ons rond door de oude medina. Diverse inkopen werden gelijk al gedaan. Leren jassen en tassen, kruiden, specerijen en ga zo maar door verdwenen als zoete broodjes in de tassen. In de specerijen winkel kregen we uitleg over diverse producten. Waarvoor zijn ze gemaakt en waarvan. Een voorbeeld is parfum. Aangezien alcohol een redelijk verboden product is in Marokko, wat samenhangt met de Islamitische cultuur, worden parfums alleen van bloemen extract in combinatie met kruiden gemaakt.
Een oud Marokkaans huis werd bezocht en de gids legde uit dat in vroeger tijden de vrouwen vaak binnen moesten blijven en deel uitmaakten van een harem. Elke vrouw had dan een eigen deel van het huis tot haar beschikking. De huizen zien er van buiten vaak niet bijzonder uit, van binnen zijn ze echter rijkelijk versierd.
In de Medina zelf was het vooral smerig. De straten waren vies en de lucht die er in sommige smalle straatjes hing was vreselijk. Tussen al dit vuil zaten veelal oudere mensen te proberen middels bedelen hun kostje bij elkaar te scharrelen. Velen werden bij het zien van ons als westerse toeristen zeurderig en handtastelijk. Hoe moeilijk het ook is, je kunt niet iedereen helpen!
Na een gigantische plensbui, kwamen we verregend en wel rond 17.00 weer in het hostel aan. Tot ongeveer 20.00 waren er geen verplichtingen. Hierna zouden we weer gezamenlijk gaan eten. Inmiddels hadden we ook vrienden gemaakt binnen het hostel. Twee jongens en een meisje besloten met ons mee te gaan. Ook in dit restaurant was de prijs van het eten weer buitensporig laag en het eten zelf goed.
Na het eten besloot een deel van de groep terug te gaan naar het hostel. Een ander deel liep de boulevard af om een kijkje te gaan nemen bij het paleis. Het paleis was geheel verlicht en de beveiliging was streng. Dit kwam omdat op dat moment de koning aanwezig was. Toch zagen enkele kans om de gouden deur van het paleis aan te raken!
Verder was er in Fez zelf weinig te beleven en besloot iedereen vroeg naar bed te gaan. Die nacht werden veel mensen wakker van de minaret die niet ver van het hostel afstond. Aangezien de eerste nacht iedereen zo uitgeput was geweest had praktisch niemand er last van gehad.
Dag 3 - 27 april
Doordat we de vorige dag redelijk waren verregend, waren er diverse mensen verkouden. Gelukkig was er veel zwart zaad ingeslagen. Dit hielp tegen de verkoudheid en hoofdpijn!
Omdat er voor vertrek nog wat tijd over was, besloten enkele van ons nog even Fez in te gaan. In een koffiehuis bood een aardige Marokkaanse man aan om de rekening van een deel van de groep te betalen. Hij was in Fez op bezoek bij zijn zieke moeder, maar zelf al 30 jaar werkzaam in Nederland. Leuk is om te merken dat veel Marokkanen trots zijn op hun thuisland en dat aan ons willen laten merken.
Om elf uur stond iedereen bepakt en bezakt voor het hostel. Lopend ging de hele stoet richting station, waar we rond 12.50 een trein met drie gereserveerde coupés hadden voor de trein richting Rabat. Inmiddels was het weer gelukkig omgeslagen en konden eindelijk de korte broeken aan!
Rond 15.00 kwamen we aan in Rabat en werd er ingecheckt. Het hotel lag wederom centraal, praktisch tegenover het parlement aan de boulevard. Nadeel was dat alle kamers verspreid lagen door het gehele gebouw en er niet zoals in het hostel een gezellige gemeenschappelijke ruimte was. De rest van de middag was vrij. De stad werd een beetje verkend en de verschillen met Fez vielen onmiddellijk op. Rabat, wat de hoofdstad is van Marokko, oogde veel moderner. Liepen in Fez nog veel vrouwen in burka’s en de mannen in traditionele gewaden, hier was het overgrote deel van de bevolking moderner gekleed.
Om 19.00 hadden we een diner afspraak met mensen van American Bar Association. De ABA verzorgt in Marokko onderwijs voor rechters en advocaten in opleiding. Verder werd juridisch personeel oplettend gemaakt voor witwaspraktijken, waar in Marokko tot op heden nog weinig of geen aandacht aan werd besteed. Na afloop van het diner werd en nog even onder het genot van een drankje bijgepraat. Ook hier was mogelijk om te stappen niet echt aanwezig. Sommige hadden echter al ’s middags enkele flessen wijn ingeslagen, wat resulteerde in een gezellige avond.
Dag 4 – 28 april
In het hotel waar we ons nu bevonden werd geen ontbijt verzorgd. Echter we hadden al snel ontdekt dat de buurman redelijk goede broodjes verkocht en ook de patisserie die op loopafstand zat, serveerde ontzettend lekker ontbijtjes.
’s Ochtends werd een presentatie van het Nimar bijgewoond. Zij houden zicht bezig met het plaatsen van Nederlandse studenten op werkplekken in Marokko. Ook andersom vind er uitwisseling plaats van Marokko naar Nederland. Dit komt het onderwijs ten goede. Vragen die werden gesteld waren of het niveau van het onderwijs in Marokko wel te vergelijken is met het Nederlandse. Echter dit blijkt wel zo te zijn. Vooral het particuliere onderwijs in Marokko is goed.
Na een bewolkte ochtend was inmiddels de zon doorgebroken. Op het terras werd een lunch genuttigd, waarna we rond 14.00 uur per taxi vertrokken richting het ISM. De taxi chauffeurs besloten om gezamenlijk prijsafspraken te maken, waardoor de prijs wat hoger uitviel dan we vooraf hadden bedacht. Van belang was om vooral in de Petit taxi’s de meter aan te laten zetten, wat dit probleem verhelpt. Maar al doende leert men! Ook het geven van fooi is niet altijd verkeerd. Dit resulteert er soms in dat als je een tas vergeet in de taxi de chauffeur zo aardig is deze terug te komen brengen!
Het ISM bevindt zich in een buitenwijk van Rabat tussen al ambassades en vlakbij het omroepstation van de radio; Al jazeera . We werden allerhartelijkst ontvangen door mevrouw de directeur een tolk en een man die de opleidingen verzorgt van toekomstige rechters.
Het ISM houdt zich bezig met de opleidingen van de rechters in opleidingen, die dan ook op het instituut rond liepen. Het Marokkaanse recht is vooral gebaseerd op het Angelsaksische recht van de Latijnse school gecombineerd met het Franse recht. De godsdienst beïnvloedt alleen de het familie en eigendomsrecht. Ook de werking van de rechtbank is gebaseerd op het Franse recht.
Voor de opleiding zelf is in Marokko een commissie opgesteld om op schrift te stellen wat de studenten sowieso voor de opleiding tot rechter moeten weten. Het zijn echter alleen richtlijnen een duidelijke omschrijving bestaat dus niet.
In de richtlijnen zie je wel de godsdienstige opvattingen van het land terug komen. Verder is net als overal ter wereld de onafhankelijkheid de integriteit en specialisme van de rechter van belang.
In de Marokkaanse rechtbank zijn alle partijen gelijk. De rechter moet hierop toezien. Dit staat vermeld in de richtlijnen en in de Koran en constitutie. Aangezien er in Marokko veel verschillen zijn tussen platteland en de stad is ook duidelijk vermeld in de constitutie dat iedereen toegang tot de rechter moet kunnen hebben.
Een belangrijke regel die vermeld staat in de Koran is: “Als je in God gelooft hoef je niet bang te zijn, maar juist altijd blij”. Dit is een van de redenen dat de Koran in familieaangelegenheden zo’n grote invloed heeft in het recht.
Na afloop van het gesprek konden vragen gesteld worden. Voorbeelden:
Hoelang ben je rechter? In Marokko ben je dit tot aan je pensioen, wat rond de 60 is. Je mag geen taken hebben naast je ambt en ook geen lid zijn van een politieke partij. De Koning is degene die boven alle rechters staat en hen benoemt of ontslaat. De koning is dan ook de eerste rechter ven het land.
Hoe zit het met de doodstraf in Marokko? Deze is nog gewoon aanwezig, maar wel in specifieke gevallen, denk aan erge misdrijven en recidive van erge criminelen activiteiten. Het was echter te merken dat de man hier liever niet te veel over sprak.
Hoeveel rechters zitten er per zaak? Op kleine zaken is een rechter voldoende, bij de grotere zijn er rond de drie aanwezig. Bij sommige zaken met veel maatschappelijke invloeden wordt gebruik gemaakt van een hof met vijf rechters.
Kent men een Hoge Raad? Ja deze kijkt net als in Nederland naar de voorgaande rechters. Ze hebben niet het recht om zelf recht te spreken.
Hoelang duurt de opleiding? Je moet eerst je bachelor hebben en in ieder geval de leeftijd van 21 jaar hebben bereikt. Daarnaast moet je diverse testen doen en geen crimineel verleden hebben. Daarna krijg je ongeveer twee jaar les binnen het instituut en verder moet veel ervaring opgedaan worden in de praktijk. Na ongeveer 3 jaar ben je geheel klaar. Op het momen t was er een groot tekort aan rechters in het gehele land. In totaal zijn er namelijk maar ongeveer 3200 rechters op zo’n 35 miljoen inwoners.
Na de bijeenkomst was iedereen vrij. Velen besloten de stad te gaan verkennen. Ook het eten gebeurde niet gezamenlijk. Rond half 12 moest iedereen terug zijn in het hostel, anders stond je voor een gesloten deur.
Dag 5 – 29 april
De stadswandeling gaat helaas niet door en dus gaat iedereen op eigen houtje verder de stad verkennen. Een paar huurden een auto en trokken erop uit om het binnenland te ontdekken. Anderen zijnn de medina ingegaan en hebben geshopt. Anderen besloten of naar het strand of het park te gaan.
Om 15.00 verzamelden we weer om een bezoek te brengen aan het Parlement wat voor ons hotel was gelegen. Het is een indrukwekkend gebouw, waar ook weer heel veel bewaking bij aanwezig is. We wonen een zitting bij, maar aangezien alles in het Arabisch gaat is er geen touw aan vast te knopen. In de zaal zelf staan de kleuren rood en groen centraal, de kleuren van de Marokkaanse vlag! Iedere spreker krijgt een bepaalde tijd om te spreken, die wordt weergegeven op een scherm. Pas als de voorzitter je een beurt geeft mag je spreken. Rondom de zaal zijn er publieke tribunes aanwezig. Net als in Nederland zijn de meeste zaken openbaar.
De Eerste Kamer die ook in de het parlementsgebouw aanwezig is kan helaas niet bezichtigd worden, omdat deze op dit moment werd gerestaureerd. Hierna kregen we nog een uitleg over het Marokkaanse systeem in een van de grote vergaderzalen die het complex rijk was. Fatima van het Nimar speelde als tolk. De man die de rondleiding geeft werkt als PR van het parlement en was vroeger werkzaam als journalist. Te merken valt dat alles wat door hem gezegd wordt, zorgvuldig wordt afgewogen. Teveel informatie wordt niet prijsgegeven en op sommige vragen van onze kant komt dan ook geen antwoord.
Uitgelegd wordt hoe een wet tot stand komt. Allereerst wordt een wetinitiatief ingediend door een van de leden van de Eerste of Tweede kamer of de Regering. Hierna moet dit voorstel door de voorzitter van de Regeringsraad aangenomen worden. Hierna gaat het voorstel naar de Ministerraad waar de Koning aan het hoofd staat. De Koning benoemt de premier, die met goedkeuring van de Koning de ministers uitzoekt.
Als het wetsvoorstel ook hier doorheen komt gaat hij naar de Eerste kamer waar vergaderingen en stemmingen uit voortvloeit. Binnen de Eerste kamer wordt gekeken naar de werking van de wet of hij geïmplementeerd kan worden. Dit gebeurd samen met diverse commissies:
1) Committee of Foreign Affaires, National Defense and Islamic Affaires (31 leden)
2) Committee of Justice, Legislation and Human Rights (60 leden)
3) Committee of the Interior, Decentralization and Basic Infrastructure (54 leden)
4) Committee of Finance and Economic Development (60 leden)
5) Committee of Productive Sectors (60 leden)
6) Committee of Social Sectors (60 leden)
Na goedkeuring probeert de oppositie vaak amendementen in te dienen. De voorwaarde hiervoor is wel dat je met minimaal 20 mensen moet zijn om deze in te kunnen dienen. Er worden dus vaak binnen de zeven parlementstakken die er zijn coalities gevormd.
Dan na uiteindelijke goedkeuring moet er per stemming in de Eerste Kamer doorvoering plaatsvinden naar de Tweede Kamer. Bij verwerping door de Tweede Kamer kan terugverwijzing plaatsvinden. Als echter uiteindelijk ook de Tweede Kamer goedkeuring geeft moet er een officieel rapport komen. Dit rapport wordt doorgestuurd naar de Raad die het toetst aan de Grondwet. Hierna wordt de wet afgedrukt.
Vragen die vanaf onze kant waren gesteld:
Wanneer krijg je, zoals we zojuist gezien hadden in de zaal, spreektijd? Alleen als je deze hebt aangevraagd. Het onderwerp van zojuist ging over de gezondheidszorg en de bezetting in ziekenhuizen.
Is er een jaaropening? Ja, deze gebeurd door de koning. Op deze dag komen alle leden in traditionele kleding en leest de Koning een soort van troonrede voor.
Na het bezoek aan het Parlement was de rest van de dag weer vrij. ’s Avonds werd ter ere van Koninginnenacht een paar spellen gespeeld en zaten we gezellig bij elkaar op een van de kamers.
Dag 6 – 30 april
Een dramatische Koninginnedag, wat we aan het begin van de dag nog niet konden vermoeden!
Al vroeg vertrokken we uit Rabat naar Casablanca. Hadden we het tot dan toe gewoon warm gehad, nu werd het echt warm. Die dag steeg de temperatuur tot 50 graden!
Na aankomst in het mooie hostel(waar helaas geen warm water aanwezig was), waar we eindelijk internet hadden, besloten we gelijk met elkaar de omgeving te verkenningen. Voor de middag stond een bezoek aan de Hassan II moskee gepland. Onderweg naar de Moskee toe hoorden we van de aanslag die Apeldoorn was gepleegd. Diverse telefoontjes en smsjes werden verstuurd. Wat een drama!
De Hassan II moskee bleek een indrukwekkend gebouw. Hij is gebouwd in opdracht van koning Hassan II, de vorige koning van Marokko. Het ontwerp komt van de Franse architect Michel Pinseau . Het is de één na grootste moskee ter wereld, na de Masjid Al-Haram in Mekka. De moskee ligt aan de kust en biedt uitzicht over de Atlantische Oceaan. Een gigantische glazen vloer, die ruimte biedt voor 25.000 bezoekers, biedt uitzicht op het water. Naast de 25.000 mensen die een plek kunnen vinden binnen is er buiten plaats voor 85.000 biddende mensen. De minaret is de hoogste minaret met een hoogte van 210 meter.
De moskee is gebouwd op grond die onttrokken is aan de zee en de helft van de oppervlakte steekt uit over het water van de zee. Dit werd geïnspireerd door de koran vers die spreekt over de troon van God, gebouwd boven het water. Een gedeelte van de vloer van het complex is van glas, zodat de biddende gelovigen direct boven het water knielen. 's Nachts branden er bovenin de minaret schijnwerpers die richting Mekka schijnen, en aan de andere kant van de minaret schijnen de spots richting het Vrijheidsbeeld in New York.
Naast deze -vooral- godsdienstig geïnspireerde eisen van opdrachtgever koning Hassan II zijn er modernere kenmerken: het gebouw is ontworpen om bestand te zijn tegen aardbevingen, de deuren zijn elektrisch aangestuurd en het complex heeft een uitschuifbaar dak. Diverse microfoons zijn op een kunstige manier verwerkt in de zuilen die in het gehele gebouw verspreid zijn om het dak op zijn plaats te houden.
De Hassan II-moskee is, samen met de historische Tin Mal Moskee, de enige moskee in Marokko die -tegen betaling- opengesteld is voor niet-moslims.
Na het bezoek was iedereen de rest van de dag vrij. Velen verkenden de stad of besloten in de warmte uit te blazen op het strand. Op het strand moest je wel rekening houden met de snelle wisselwerking van eb en vloed!
Via internet zagen we de nieuwsberichten over Apeldoorn. Het zag er ontzettend uit. Er werd gelijk gespeculeerd over een eventuele strafrechtelijke vervolging van iemand die zo’n daad pleegt (we blijven tenslotte strafrechtstudenten!) Echter al snel werd duidelijk dat de dader inmiddels was overleden, wat ervoor zorgt dat zo’n vervolging er niet zou komen.
Dag 7- 1 mei
Deze dag werd er een bezoek gebracht aan het L’Observatoire Marocain des Prisons. Deze organisatie houdt zich bezig met de mensenrechten en omstandigheden in gevangenissen. Aangezien er die dag ‘de Dag van de Arbeid’ werd gevierd, was het niet mogelijk om met taxi’s richting de organisatie te komen. Besloten werd om met de trein te gaan.
Aangenomen werden we verwelkomt met Marokkaanse thee en koekjes. Aanwezig waren enkele werknemers van de organisatie. Verder twee oud gevangenen die nu ook voor de organisatie werkte. De organisatie is in 1999 opgericht en houdt zich zoals vermeld bezig met de belangen van gevangenen en hun mensrechten. De medewerkers gaan ondermeer naar de gevangene toe om hun situaties te bekijken. Ze geven ook de families informatie door. Na bezoeken gaan ze vaak in gesprek met ministeries en de verantwoordelijken. Vaak is er in de gevangenissen sprake van lijfstraffen, waartegen actie ondernomen moet worden. Ook de doodstraf is een item dat de hoogste prioriteit binnen de organisatie heeft. Verder wordt er aandacht geschonken aan de slechte voeding in de gevangenissen en de gezondheidsproblemen die ontstaan door de slechte leefomstandigheden.
In de periode van bestaan heeft de organisatie al een vijftal rapporten geschreven. Hierin zijn ondermeer statistieken te zien van de soorten straffen die er zijn. Hoe vaak ze op worden gelegd. In Marokko blijken vijftien grote gevangenissen te zijn waarover de ongeveer 60000 gevangenen die in Marokko gevangen zitten zijn verdeeld. In veel gevangenissen zitten zo’n 100 gevangenen in 1 cel op ongeveer 25 m2. De gevangenissen zitten dus overvol! Er is voor deze hokken maar 1 douche om de 2 weken. De gevangenen moeten op de grond slapen. Verder is in deze grote gevangenissen vaak sprake van corruptie.
Naast deze grote gevangenissen is er ook sprake van de kleinere dorpsgevangenissen. Men zit hier vaak te lang vast wachtend op een proces. In de grote gevangenissen is er te weinig plaats en zit 50% van de mensen nog te wachten op hun proces. De organisatie probeert door onderhandeling werkstraffen te krijgen om op deze manier gevangenen betere leefomstandigheden te kunnen bieden.
Tot 1998 werd aan al deze zaken in het geheel geen aandacht geschonken. In het jaar zelf is een groot protest onder de bevolking uitgebroken, waarna een wet is geschreven en er al veel verbetering is geboekt. Degene die nu verantwoordelijk is, voor het gevangeniswezen is verantwoording schuldig aan de ministers van Marokko. Deze houdt toezicht op de veiligheid en het terrorisme binnen de gevangenis.
Veel gevangenen zitten vast om politieke redenen. Ook de twee aanwezige mannen hebben om deze reden vastgezeten. Ze vochten echter ook in de gevangenis voor hun rechten. Ze weigerden voedsel. Het aantal politieke gevangenen is de laatste jaren wel afgenomen. In 1999 kwamen erg veel politieke gevangenen vrij met het aantreden van de nieuwe koning. Momenteel zijn de politieke gevangenen vooral onder te verdelen in categorieën: ontevredenen over de algehele situatie, universitaire studenten die teveel kritiek hebben en religieus politieke gevangenen. Verder zitten er veel Marokkanen vast die voorstanders zijn van het conflict met Algerije over de Westelijke Sahara. Ook terrorisme is een van de oorzaken voor gevangenschap. Echter deze categorie wordt vaak gebruikt om ook politieke gevangenen vast te zetten.
Belangrijke punten die de organisatie de laatste 10 jaar heeft bereikt zijn; het aanbieden van studiemogelijkheden aan gevangenen, waardoor het voor hen makkelijker wordt terug te keren in de maatschappij. Verder het verkrijgen van speciale gevangenissen voor de leeftijdscategorie 16-22 jaar, waardoor het seksueel misbruik in gevangenissen is gedaald.
Een succes verhaal wordt verteld over een kind dat beschuldigd werd van inbraak in een school, terwijl hij alleen zijn bal door de ruit had geschoten en deze terug wilde halen. Hij werd zonder pardon opgesloten. De organisatie kreeg hem echter vrij!
Na afloop van de ontmoeting kon de dag verder vrij besteed worden. Velen besloten een bezoek aan een hamam te brengen. Dit is een soort van badhuis waar je voor weinig geld een goede massage etc. kon krijgen. Aangezien door de dag van de arbeid veel winkels en gelegenheden dicht waren, werd het verder een rustige dag. ’s Avonds werd door bijna de gehele groep gegeten in het befaamde Rick’s Cafe. Het café is nagebouwd zoals de saloon uit de film Casablanca uit het jaar 1942. In deze ‘Saloon’ is de film uit het jaar 1942 met de title Casablanca opgenomen. Voor iets meer dan het gemiddelde tarief kun je hier geweldig eten!
Die avond ging een groot gedeelte van de groep voor het eerst in Marokko op stap!
Dag 8 – 2 mei
Deze dag vertrokken we naar de laatste bestemming van de reis. Marrakesh. Al vroeg in de ochtend vertrokken we per taxi naar het station in Casa Port waarvandaan een lange treinreis richting deze schilderachtige stad begon.
Aangekomen bij het hostel bleek deze een gezellige binnenplaats te hebben. De omstandigheden van de kamers was echter wel wat minder. Het waren kleine hokjes waar met drie personen in geslapen moest worden! Deze stad was denk ook de ‘warmste’ tot nu toe.
De omgeving werd verkend en Cheshta regelde voor de liefhebbers een tour voor de volgende dag. Iedereen wilde graag een bezoek aan de Sahara brengen. Dit was echter niet mogelijk, omdat we dan een nacht in tenten zouden moeten overnachten. Daarom besloot het grootste deel van de groep de volgende dag een trip door het Atlasgebergte te brengen.
De rest van de dag werd door iedereen zelf ingevuld. De stad en de shops waren erg in trek en velen besloten diverse cadeaus voor thuis in te slaan! De meesten gingen ook vroeg slapen, om fit en wel aan de trip van de volgende dag te beginnen!
Dag 9 – 3 mei
Degene die niet mee waren gegaan, besloten een hop on hop off tour door de stad te doen. Deze tour bestond uit twee routes en dwars door Marrakesh en een buiten Marrakesh om. Aangezien het deze dag superwarm was, was dit de beste manier om toch wat van de stad te zien, zonder teveel inspanning. Voor het eerst deze vakantie werden sinaasappelboompjes gespot en voor de tweede keer een heuse MC die zeer welkom was! Een leuk detail is dat alle heilige gebouwen in Marokko zijn voorzien van een groen dak… raad eens welke kleur de MC overal heeft… juist!
Rond een uurtje of vijf werd het weer slechter en begon het ontzettend te onweren. We besloten terug te gaan naar het hostel en hierna in een leuk restaurant wat we die dag hadden gevonden te eten. En op de kaart stond eindelijk rode wijn! Het werd een gezellige avond.
Na terugkomst was ook de rest van de groep weer terug in het hostel. Ze hadden een superdag gehad, maar waren niet goed voorbereid geweest op het wandelen zonder goede schoenen in de bergen en iedereen was zo kapot dat het al rond elf uur erg rustig was in het hostel! Voor het slapengaan werd er echter nog een spel gedaan met de hele groep. Want hoe kende we elkaar inmiddels eigenlijk? Aan de hand van een viertal kenmerken moest ieder groepje raden welke persoon uit de groep werd beschreven.
Dag 10 – 4 mei
De laatste dag van de reis was alweer aangebroken. ’s Ochtends werd er een bezoek gebracht aan de universiteit van Marrakesh.
We kregen eerst een half college van een professor die ook in Nederland was geweest en hier een boek over had geschreven. Nederland versus Marokko. Hij hoorde van onze bezoeken die we gebracht hadden aan de diverse instanties en feliciteerde ons ermee, dat dit allemaal gelukt was. (Hulde aan de organisatoren!) Er werd verder gesproken over de opbouw van de bachelor en master systematiek voor criminal law aan deze universiteit. De opleiding is voornamelijk Frans talig en duurt 3 jaar voor de bachelor, 5 jaar voor de master en 8 jaar om doctor/professor in law te worden(met deze titel/opleiding mag je les geven).
Op de universiteit blijken zo’n 17000 rechtenstudenten te zitten. Om toegelaten te worden moet je eerst een soort high school hebben gedaan. In totaal 32000 aangezien ook economie en management studies op deze universiteit zijn gevestigd. Marrakesh staat zelfs als beste en grootste universiteit op het gebied van rechten bekend in de omliggende landen. De voornaamste vakken die gegeven worden binnen de opleiding zijn: Politiek, strafrecht, bestuursrecht en internationaal recht. Je hebt eerst een algemeen traject van ongeveer de eerste 3 jaar waarin je of privat of public law kiest, pas in je master ga je, je echt specialiseren.
Op de universiteit van Marrakesh worden niet echt cursussen gegeven om bijvoorbeeld te leren pleiten. Iets waar Ad Informandum in haar programma zich sterk voor probeert te maken. In Rabat bestaat een mogelijkheid, in combinatie met de ABA om dit wel te leren.
Na de uitleg kregen we een rondleiding over het universiteitscomplex en mochten we zelfs een kijkje in de bibliotheek nemen. Normaal is deze alleen open voor master studenten! Alle cursussen die op de universiteit worden gegeven zijn standaard in Frans. De boeken bestaan echter wel in Frans en Arabisch.
Na de rondleiding werd er een lunch voor ons georganiseerd op het complex aan de rand van het zwembad! Er bestaat zelfs een mogelijkheid om voor weinig geld op het complex in een soort van hotel te overnachten. Mocht iemand dus ooit terug gaan naar Marrakesh… vergeet dit niet!
Na het bezoek had iedereen vrijaf om zijn of haar koffer te pakken de laatste inkopen te doen en nog even van het lekker weer in Marrakesh te genieten. Aangezien er deze dag pinproblemen waren, was het enorm moeilijk om aan geld te komen. Uiteindelijk is het gelukkig bij iedereen gelukt en konden er treinkaartjes voor de volgende dag gekocht worden.
’s Avonds werd er stilte gehouden om de doden uit de diverse oorlogen en ook de slachtoffers van het Koninginnedag drama in Apeldoorn te herdenken. Na het eten besloten enkele van de groep de nacht door te halen, omdat we al om vier uur op moesten naar het station! Het uitgaan was echter belachelijk duur. Entree zo’n D150 en een biertje D90 ongeveer €8,50! Op naar Holland dus!
Dag 11- 5 mei
Al om 4 uur ’s ochtends begon het vertrek naar het station. Rond vijf uur zou een zeven uur durende treinreis starten richting Fez vanaf waar we richting Nederland zouden vliegen. De treinrit werd gedood met slapen, naar buiten kijken, studeren voor de komende dagen/tentamens en nog eens slapen. In Fez aangekomen leek het alsof we twee maanden hadden rondgereisd door Marokko. Wat hebben we in een korte tijd enorm veel gezien. Per taxi naar het station, de laatste keer afdingen de laatste Dirhams opmaken of wisselen, door de douane. De laatste keer formulieren invullen, waar we geweest waren en waar we heen gingen. (wat tot nu toe in ieder hostel noodzakelijk was geweest)
Na een voorspoedige vlucht kwamen we rond half 10 in Frankfurt aan en na oponthoud bij de douane per bus terug naar Utrecht, onder het genot van de film Titanic. Rond drie uur arriveerden we weer bij de jaarbeurs. Moe, verreist, maar na een ontzettend leerzame mooie en bovenal onvergetelijk reis ging iedereen met een goed gevoel richting huis, alwaar de wasmachines en bedden al snel bezet waren.
Hulde aan de reiscommissie voor deze onvergetelijke reis!
Bedankt namens het bestuur en de leden!
Dit stuk is op persoonlijke titel geschreven.
Arthur van Wijk
e.t. Fiscus
Studievereniging Ad Informandum
Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door het Utrechts Universiteitsfonds en OOFU!
-
www.uu.nl/NL/Informatie/alumni/Ufonds/Pages/default.aspx
-
www.oofu.studver.uu.nl/index.php/eng
Kijk voor meer informatie over Marokko op:
-
www.visitmorocco.com/index.php/eng
Hier volgt een overzicht van de excursies die we hebben gemaakt:
- Oostvaarderskliniek!
- Nationale Pleitcompetitie 2010
- Beroepsvoorlichtingsavond!
- Pleittraining Ausma De Jong Advocaten
- Kantoorbezoek&Pleittraining bij Wladimiroff Advocaten
- Masteropening!
-
Paleis van Justitie Amsterdam
Paleis van Justitie Amsterdam
Op vrijdag 29 januari 2010 heeft Ad Informandum een bezoek gebracht aan het Paleis van Justitie in Amsterdam, waar zaken in hoger beroep behandeld worden. Nadat onze leden door de beveiliging waren, werden wij opgewacht door een medewerker van de strafgriffie, die ons in de kantine een en ander heeft verteld over het pand van het Paleis van Justitie en het gerechtshof. Na beantwoording van onze vragen, heeft deze medewerker ons een rondleiden gegeven.
Wij zijn de rondleiding gestart bij het cellenblok van het Paleis. Over deze cellen zijn ons verschillende verhalen ter oren gekomen. Het Paleis van Justitie is een oud gebouw en het cellenblok waren vroeger paardenstallen. Ook heeft er in het gebouw een weeshuis gezeten, iets wat de beveiliging ’s avonds tijdens het lopen van de sluitingsronde niet altijd een prettige gedachte vindt.
Na het bezoek aan het cellenblok zijn wij naar een grote zittingszaal gegaan, waar wij vanaf de publieke tribune kort een zitting konden zien. Na het bezoek aan deze grote zittingskamer, was het tijd om een volledige zaak bij te wonen. Dit was een hoger beroepszaak, die verscheen voor de meervoudige kamer. Aanwezig waren de Advocaat-Generaal, drie rechters, de griffier en de raadsvrouwe. De verdachte was niet verschenen ter zitting, maar de klager en diens advocaat wel. De zaak ging over belaging (stalking) binnen het huwelijk. Dat rechtsvraag was wat de grenzen zijn binnen het huwelijk en of, en zo ja wanneer, er sprake kan zijn van belaging binnen een huwelijk of direct na de scheiding. De verdediging stelde namelijk dat de verdachte haar (ex-)man alleen heeft benaderd om alles af te ronden en afspraken te kunnen maken over het gezamenlijk vermogen en haar zoontje. De klager stelde dat dit niet het geval was en dat de vrouw hem ook op zijn werk stalkte, waarbij zij de klager ook probeerde zwart te maken op diens werk. Na afloop van de behandeling van deze zaak was er de gelegenheid tot het stellen van vragen aan de rechters en de AG. De zaak was tot stand gekomen via een artikel 12-procedure. Dat betekent dat naar aanleiding van een klacht tegen het niet vervolgen, de zaak uiteindelijk toch door het OM is opgepakt en de verdachte is vervolgd is stalking. In eerste aanleg is de verdachte vrijgesproken. Een van de vragen die dan ook door onze leden zijn gesteld aan de rechters en AG is waarom is besloten om tegen de vrijspraak in hoger beroep te gaan, wanneer in eerste instantie reeds was besloten om niet tot vervolging over te gaan. De AG gaf aan dat de rechtsvraag in deze zaak zeer interessant was en dat hij daarom in beroep is gegaan. Het hoger beroep dient in dit geval derhalve de rechtsvorming.
Na deze zaak werd de volgende zaak behandeld. De verdachte wordt verweten dat hij heeft gehandeld in drugs, dan wel drugs voor handen heeft gehad. Ook tijdens deze zitting was de verdachte niet aanwezig. De raadsvrouwe gaf aan niet te weten waar haar cliënt was, noch waarom hij er niet was. Deze zaak hebben wij helaas niet helemaal kunnen bijwonen, omdat wij om 12.00 uur weer in de kantine moesten zijn.
Terug in de kantine hebben wij afscheid genomen van de medewerker van de strafgriffie en zijn wij tevreden teruggekeerd naar Utrecht. Maar niet voordat wij (helaas kon niet iedereen mee) eerst nog even lekker ergens in Amsterdam wat hadden gegeten!
Ad Informandum kijkt terug op een wederom geslaagde excursie!
- Bekendmaking bestemming Buitenlandreis
- ICTY (Joegoslavië Tribunaal)
- Tweede Kamer
-
Forum 2009
Ne bis in idem beginsel op de tocht
De avond begon om 19.30 met een ontvangst in de Belle van Zuylenzaal in het Academiegebouw. De sprekers waren hierbij onder het aanwezige publiek gemengd. Onder het genot van een kopje thee of koffie kon men alvast de meest prangende vragen stellen.
Het publiek en de sprekers begaven zich rond 20.00 naar de Senaatszaal waar het Forum zou plaatsvinden. Gezien het feit dat alle sprekers verbonden zijn (geweest) aan de universiteit Utrecht waren zij aangenaam verrast toen ze hoorden dat het Forum in de Senaatszaal zou zijn.
Prof. mr. C. Kelk gaf het startsein tot het begin van de discussie over het wetsvoorstel door een vergelijking te maken met 'het intrappen van een heilig huisje'. Aan de ene kant sprak hij over fundamentele rechtsbeginselen zoals de rechtszekerheid van de burger die door dit wetsvoorstel ernstig in het geding zouden kunnen komen. Anderzijds zou door dit wetsvoorstel meer vergelding waargemaakt kunnen worden doordat nieuw bewijs mag bijdragen aan de vervolging en bestraffing.
Mr. H.C.D. Korvinus heeft naar aanleiding van een overval in Rotterdam de discussie omtrent dit wetsvoorstel aangezwengeld. Er werd later op de plaats delict DNA aangetroffen waarmee onomstotelijk hun schuld kon worden bewezen. Vervolging is niet mogelijk door het huidige recht. In hoeverre is het aanvaardbaar dat, onder zodanige omstandigheden, de dader vrijuit blijft gaan? Het belang van de samenleving prevaleert volgens Korvinus.
Prof. mr. A. M. Hol stelde eerst enkele vragen. Hoe kun je niet meevoelen? Hoe zou je tegen kunnen zijn? Waar staat het recht voor? Het wetsvoorstel vormt een aanleiding tot de vraag of het niet mogelijk moet zijn om niet alleen voor moord iemand nogmaals te veroordelen. Wel waarschuwde hij voor een hellend vlak.
Mw. van Toorenburg heeft van dichtbij meegemaakt in haar werk hoe het is voor ouders om hun kind te hebben verloren en te weten dat de dader, doordat hij eerder is vrijgesproken, niet nogmaals vervolgd kan worden ondanks nieuw doorslaggevend bewijs. Zij plaatste de belangen van de nabestaanden tegenover het heropenen van een zaak voor de verdachte.
Mr. A. Verbruggen wees op de ingrijpende – negatieve - gevolgen die dit wetsvoorstel zal hebben. Ondermeer noemde hij de rechtszekerheid van de verdachte en het slachtoffer. Met nieuw bewijs kan de onvrede van de vorige uitspraak kunnen veranderen, maar slachtoffer en dader kunnen nooit rekenen op afsluiting van de zaak. Een eenmaal gesloten zaak kan dan wel onvrede betekenen maar is een afsluiting. Het oprakelen van nieuw bewijs zal het verwerkingsproces en het afsluitingsproces niet ten goede komen.
Daarnaast wees hij op het feit dat niet alleen de verdachte een recht op rechtsbijstand heeft, maar door deze verandering zal ook de veroordeelde hier een recht op moeten krijgen. Zonder dit recht voor de veroordeelde wordt er tekort gedaan aan artikel 6 EVRM.
De sprekers kwamen ondanks hun stellige uitspraken, zoals hierboven vermeld, gematigd over. Hun verschillende achtergronden zorgden voor vele perspectieven op dit onderwerp, maar op de grote lijnen kwamen de meningen dicht bij elkaar. Dit was met name het geval bij bepaling in welke gevallen herziening mogelijk zou moeten zijn. De sprekers willen in ieder geval een zeer strikte uitleg van dit wetsvoorstel om de fundamentele rechtsbeginselen van de Nederlandse rechtsstaat te waarborgen.
Prof. mr. C. Kelk sloot dit zeer geslaagde Forum af en nodigde alle aanwezigen uit om de discussie in de kroeg voort te zetten.
Door Maria-Louise Kalsbeek&Eva Heeger
h.t. Commissaris Intern&h.t. Commissaris Extern
Door: Maria-Louise Kalsbeek & Eva Heeger
- PI Nieuwegein
- Dag van het strafrecht 2009: Obama in toga?
-
Pleittraining Sjocrona Van Stigt Advocaten
Pleittraining
Beste leden,
Of je nu officier of advocaat wilt worden of de politiek in wilt, pleiten zal een belangrijk deel van je carrière worden!
Vrijdag 30 oktober zullen wij ons begeven naar het kantoor van een van onze sponsoren en tevens een van de beste strafrechtadvocaten: Sjocrona Van Stigt advocaten! Daar zullen wij een pleittraining krijgen en tevens een rondleiding.
Het team van Sjocrona Van Stigt bestaat uit circa achttien advocaten. Het kantoor heeft twee vestigingen; in Den Haag en Rotterdam en ze verlenen rechtsbijstand in heel Nederland en soms daarbuiten.
Sjocrona Van Stigt verleent ondermeer rechtsbijstand in cassatieprocedures.Door hun toonaangevende cassatiepraktijk, die een specifieke procestechnische deskundigheid en een brede kennis van de nieuwste juridische ontwikkelingen vergt, verwijzen andere advocaten zaken naar hen door, voor verdediging van hun cliënt bij het hoogste rechtscollege in strafzaken, de Hoge Raad.
Nadat de beslissing van de Nederlandse rechter onherroepelijk is geworden, kan onder een aantal omstandigheden over (de totstandkoming van) dat vonnis of arrest worden geklaagd bij het Mensenrechtenhof in Straatsburg (EHRM). Ook bij dat Hof heeft Sjocrona Van Stigt succesvol opgetreden.
Enkele commentaren over het kantoor van Sjocrona Van Stigt
De Legal 500 for Europe, Middle East & Africa (2008 en 2009): Sjöcrona . Van Stigt is the largest specialist criminal defence firm in the Netherlands. Jan Sjöcrona is widely acknowledged as a ‘leading expert’. Arthur van Stigt is praised for his fiscal, economic and environmental crime expertise.
The International Who’s Who of Business Crime Lawyers (2009) schrijft: In the Netherlands the founding partner of Sjöcrona . Van Stigt, Jan Sjöcrona, received the most nominations and concentrates his practice on financial fraud cases.
Dit zal de eerste pleittraining van het jaar zijn dus mis deze eerste bijeenkomst niet!
Vriendelijke groet,
Maria-Louise Kalsbeek
h.t. Commissaris Intern
Vereniging Ad Informandum
Strafrecht en Criminologie
Door: Maria-Louise Kalsbeek
-
Cleerdin & Hamer
Cleerding & Hamer
Excursie Cleerdin & Hamer
Op maandag 19 oktober zijn wij naar Cleerdin en Hamer geweest in Amsterdam.
De advocaten van de sectie strafrecht van Cleerdin & Hamer Advocaten doen alleen strafzaken. Hierdoor zijn zij in staat om goed werk te leveren. Dat deze formule werkt blijkt wel uit de forse groei van de sectie strafrecht van het kantoor. Inmiddels is Cleerdin & Hamer het grootste advocatenkantoor op het gebied van het strafrecht van Nederland.
Het kantoorbezoek ving aan met een presentatie van het kantoor. Wij werden ontvangen en te woord gestaan door drie strafrechtadvocaten. Cleerdin & Hamer is begonnen als advocatencollectief en was gevestigd midden in De Pijp in Amsterdam. In het begin stonden zij veel junks bij. Het heerste een werkcultuur waarbij verdachten, al dan niet reeds voorzien van een dagvaarding, gewoon het kantoor kwamen binnenlopen als zij op zoek waren naar een advocaat. Deze oude traditie wordt nu nog gehanteerd, zij het dat er in minde mate gebruik van gemaakt wordt.
Na de kantoorpresentatie werd ons gevraagd of enkele vooroordelen over de strafrechtadvocaat wilden opschrijven. Na een (individuele) brainstormcessie werden de vooroordelen op een flip-over genoteerd en besproken door de advocaten.
De vooroordelen werden bevestigd of weerlegd. Enkele juiste en onjuiste vooroordelen die de leden van Ad Informandum noemden, zijn:
- strafrechtadvocaten zijn zelf crimineel/corrupt (onjuist);
- strafrechtadvocaten onderling leven in hun eigen wereldje (onjuist in die zin dat zij ver afstaan van de rest van de wereld, maar juist in die zin dat zij onderling vriendschappelijk met elkaar en andere kantoren omgaan);
- strafrechtadvocaten zijn gewetenloos /onethisch (onjuist, zij doen wat zij kunnen en zij doen hun best, maar proberen daarbij altijd het juiste te doen. Er is geen sprake van een competitieve sfeer tussen de kantoren onderling);
- Strafrecht advocaten zijn rijk (onjuist, je bent niet rijk, je krijgt een goed salaris, maar daar moet je ook hard voor werken);
- Strafrechtadvocaten doen minder hun best voor toevoegingen (onjuist! Ze proberen er het beste en meeste uit te halen wat er in zit);
- Strafrechtadvocaat is een spannend beroep (juist, de inhoud van de zaken is interessant, je draait piketdiensten waarbij je wordt opgeroepen om naar een politiebureau of huis van bewaring te gaan als een verdachte door de politie is aangehouden en soms weet een advocaat bepaalde strafbare feiten veel eerder dan de politie deze weet);
- strafrechtadvocaten zijn workaholics (juist! Daarnaast zijn de strafrecht advocaten bij Cleerdin & Hamer specialistisch, zij zijn specifiek gericht op het strafrecht en doen geen zaken binnen andere rechtsgebieden. Daardoor zijn zij geen manusje van alles. Dit zorgt voor een kwaliteitsverhouding);
- Strafrecht advocaten zijn anti-openbaar-ministerie (deels juist, de meeste strafrecht advocaten zijn dat inderdaad wel, maar binnen dit kantoor is er niet veel wantrouwen jegens het openbaar ministerie. Dat is ook de reden dat een van de strafrechtadvocaten die wij hebben gesproken, ervoor heeft gekozen haar RAIO-buitenstage juist bij Cleerdin & Hamer te voldoen).
Dit is een kleine greep uit de vooroordelen die ter tafel zijn gekomen. De sfeer was heel fijn en alle vragen konden worden gesteld. Na afloop van het kantoorbezoek zijn de leden van Ad Informandum nog met de drie advocaten naar de overkant van de straat gegaan, waar de stamkroeg van Cleerdin & Hamer is gevestigd. Daar is nog wat na geborreld en werden er nog vele vragen op de advocaten afgevuurd.
Het was een heel geslaagde en vooral leerzame middag, waarvoor dank aan de leden van Ad Informandum en natuurlijk ook aan de advocaten van Cleerdin & Hamer!
-
Mumia Abu-Jamal and the Death Penalty: A Global Human Rights Crisis
A global human rights crisis
Excursie Cleerdin & Hamer
Op maandag 19 oktober zijn wij naar Cleerdin en Hamer geweest in Amsterdam.
De advocaten van de sectie strafrecht van Cleerdin & Hamer Advocaten doen alleen strafzaken. Hierdoor zijn zij in staat om goed werk te leveren. Dat deze formule werkt blijkt wel uit de forse groei van de sectie strafrecht van het kantoor. Inmiddels is Cleerdin & Hamer het grootste advocatenkantoor op het gebied van het strafrecht van Nederland.
Het kantoorbezoek ving aan met een presentatie van het kantoor. Wij werden ontvangen en te woord gestaan door drie strafrechtadvocaten. Cleerdin & Hamer is begonnen als advocatencollectief en was gevestigd midden in De Pijp in Amsterdam. In het begin stonden zij veel junks bij. Het heerste een werkcultuur waarbij verdachten, al dan niet reeds voorzien van een dagvaarding, gewoon het kantoor kwamen binnenlopen als zij op zoek waren naar een advocaat. Deze oude traditie wordt nu nog gehanteerd, zij het dat er in minde mate gebruik van gemaakt wordt.
Na de kantoorpresentatie werd ons gevraagd of enkele vooroordelen over de strafrechtadvocaat wilden opschrijven. Na een (individuele) brainstormcessie werden de vooroordelen op een flip-over genoteerd en besproken door de advocaten.
De vooroordelen werden bevestigd of weerlegd. Enkele juiste en onjuiste vooroordelen die de leden van Ad Informandum noemden, zijn:
- strafrechtadvocaten zijn zelf crimineel/corrupt (onjuist);
- strafrechtadvocaten onderling leven in hun eigen wereldje (onjuist in die zin dat zij ver afstaan van de rest van de wereld, maar juist in die zin dat zij onderling vriendschappelijk met elkaar en andere kantoren omgaan);
- strafrechtadvocaten zijn gewetenloos /onethisch (onjuist, zij doen wat zij kunnen en zij doen hun best, maar proberen daarbij altijd het juiste te doen. Er is geen sprake van een competitieve sfeer tussen de kantoren onderling);
- Strafrecht advocaten zijn rijk (onjuist, je bent niet rijk, je krijgt een goed salaris, maar daar moet je ook hard voor werken);
- Strafrechtadvocaten doen minder hun best voor toevoegingen (onjuist! Ze proberen er het beste en meeste uit te halen wat er in zit);
- Strafrechtadvocaat is een spannend beroep (juist, de inhoud van de zaken is interessant, je draait piketdiensten waarbij je wordt opgeroepen om naar een politiebureau of huis van bewaring te gaan als een verdachte door de politie is aangehouden en soms weet een advocaat bepaalde strafbare feiten veel eerder dan de politie deze weet);
- strafrechtadvocaten zijn workaholics (juist! Daarnaast zijn de strafrecht advocaten bij Cleerdin & Hamer specialistisch, zij zijn specifiek gericht op het strafrecht en doen geen zaken binnen andere rechtsgebieden. Daardoor zijn zij geen manusje van alles. Dit zorgt voor een kwaliteitsverhouding);
- Strafrecht advocaten zijn anti-openbaar-ministerie (deels juist, de meeste strafrecht advocaten zijn dat inderdaad wel, maar binnen dit kantoor is er niet veel wantrouwen jegens het openbaar ministerie. Dat is ook de reden dat een van de strafrechtadvocaten die wij hebben gesproken, ervoor heeft gekozen haar RAIO-buitenstage juist bij Cleerdin & Hamer te voldoen).
Dit is een kleine greep uit de vooroordelen die ter tafel zijn gekomen. De sfeer was heel fijn en alle vragen konden worden gesteld. Na afloop van het kantoorbezoek zijn de leden van Ad Informandum nog met de drie advocaten naar de overkant van de straat gegaan, waar de stamkroeg van Cleerdin & Hamer is gevestigd. Daar is nog wat na geborreld en werden er nog vele vragen op de advocaten afgevuurd.
Het was een heel geslaagde en vooral leerzame middag, waarvoor dank aan de leden van Ad Informandum en natuurlijk ook aan de advocaten van Cleerdin & Hamer!
Door: Maria-Louise Kalsbeek
-
Rechtbank Utrecht
Rechtbank Utrecht
verslag rechtbankbezoek d.d. 8 oktober 2009
Het maakt eigenlijk niet uit hoe vaak je er al eerder bent geweest, want een bezoekje aan de rechtbank is altijd leuk, verrassend en leerzaam. Van de rij bij de ingang waar mopperende advocaten met haast zich langs je heenwurmen, via de bewaker die geen zin heeft om wéér die discussie over waarom-geen-camera-maar-dan-wel-een-telefoon-met-camerafunctie aan te gaan tot het wachten in de lange gang tot je wordt opgehaald. Want met dat laatste op zich zou je je al middagje kunnen vermaken, was een door meerderen gedeelde mening: gewoon mensen kijken.
Maar goed, daar kwamen we natuurlijk niet alléén voor. Na even gewacht te hebben werden we opgehaald door Paul van Daalen van de afdeling Communicatie. Hij had voor ons geregeld dat we konden praten met één van de rechters van de sector strafrecht, mevrouw mr. Verschoor. Dit was erg interessant. Toen ze aan de RAIO-opleiding begon had ze eigenlijk de intentie om officier van justitie te worden. Maar gaandeweg de opleiding bleek dat ze toch liever zelf de beslissing wilde nemen in een zaak en is ze uiteindelijk rechter geworden. Voor rechters geldt er een roulatiebeleid binnen de rechtbank, wat volgens mr. Verschoor ook erg goed is. ‘Op het moment dat je in geen enkele smoes meer trapt, is het tijd voor een andere sector.’ Op dit moment doet zij veel jeugdstrafrechtzaken. Moeilijk soms, maar je moet er afstand van kunnen nemen. ’Een fietstochtje van de rechtbank naar huis kan dan heel prettig zijn.’
Jammer voor ons moest de rechter écht om twee uur weer door met haar werk (je staat al rechter in deze sector redelijk vol ingepland), maar ondank de relatief korte tijd hebben we toch een goede indruk gekregen van het rechtersvak.
Daarna nam Paul van Daalen ons mee voor een rondleiding door het gebouw, waarbij je dan weer een prachtige oude hal stond en dan weer door een modern trappenhuis liep. Nieuw voor mij waren de kleine zittingszalen, met ruimte voor misschien in totaal 8 personen. Deze worden bijvoorbeeld gebruikt voor emotionele familiezaken; slecht nieuws voor één van de partijen wordt op deze manier wellicht beter ontvangen dan in zo’n grote onpersoonlijke zaal. Niet alleen psychologie in de rechtszaal dus, maar zelfs met behulp van de rechtszaal.
Als afsluiter van de middag stond er nog een politierechterzitting op het programma. Zelf heb ik ook wel eens de neiging om te denken dat een zitting van de meervoudige kamer per definitie interessanter is, maar niets is minder waar eigenlijk. Ook nu weer hadden we een aantal leuke zaken met soms verassende wending. Zo was daar de man die bij verstek was veroordeeld tot zes maanden rijontzegging. Echter, een half uur na de uitspraak verscheen hij alsnog! Hij beweerde bij hoog en bij laag dat hij had telefonisch had doorgegeven dat hij wegens file wat later kwam en dit zou geen probleem zijn. Best sneu… Maar de rechter had al geoordeeld, dus het enige wat deze nog kon doen was vertellen zijn oordeel was en dit wat nader uitleggen.
Tussen de verschillende zaken door konden we ook vragen stellen aan de politierechter en de officier van justitie. Over een bij verstek tot 60 dagen hechtenis veroordeelde man werd gevraagd hoe deze man nu uiteindelijk in de gevangenis terecht zou komen, via actieve opsporing bijvoorbeeld? In dit geval zou het waarschijnlijk via de wijkagent lopen, maar wat vaak gebeurt is dat tijdens bijvoorbeeld een wedstrijd van het Nederlands elftal door de politie een rondje wordt gedaan, omdat dan veel mensen thuis voor de televisie zitten. Kijk, dat lees je dan weer niet in Corstens!
De zaak waar we allemaal voor bleven tenslotte was die van twee jongens die verdacht werden van het bezigen van verschillende scheldwoorden (“vuile kankerjood”, vieze vuile kankerhomo”, etc. etc.) jegens uitsmijters van een uitgaansgelegenheid. Zij waren zelf ook ter zitting verschenen, en het was mooi om te zien hoe zij zichzelf verdedigden. Het leek voor ons overduidelijk dat zij die woorden wel geroepen hadden, maar toch kon je je ook wel inleven in de omstandigheden waaronder dit gebeurde (drank op, uitgedaagd door een andere groep) – zonder het goed te praten overigens. Ook de rechter bleek hier begrip voor te hebben. Hij verklaarde ze schuldig, maar halveerde de geldboete die het OM geëist had.
Nog napratend over de verschillende zaken liepen we de rechtbank weer uit. Nog even lachen naar het vogeltje …. en tot de volgende excursie !!
Namens de excursiecommissie;
Tjalda Landa
Door: Excursie commissie
- JJI Eikenstein
- TBS-kliniek Nijmegen: Pompe-kliniek
- Kroegcollege prof. Kelk
- Women on Waves (abortusboot)
- Detentieboot
- Forensische opsporingsdienst politie
- Buitenlandreis 2009
- Bezoek AIVD
- Liquidatieproces!
- Bezoek PI Nieuwegein
- Liquidatieproces!
- Pleittraining Ausma De Jong
-
Bezoek TBS-kliniek Oostvaarders
Bezoek TBS-kliniek
Afgelopen 6 Februari zijn wij met een gezellige club van 17 man richting het ‘forensisch psychiatrisch centrum’, ofwel de TBS kliniek Oostvaarders vertrokken.
Na een korte trein+bus reis richting, wat ons betreft, het eind van de beschaafde wereld, stonden wij voor onze bestemming. Na de nodige veiligheidsmaatregelen konden wij de kliniek betreden, wat bij sommige van ons een déjà vu opriep.
De dag begon met een presentatie van de heer Wetering waarin een hoop feiten en getallen naar voren kwamen, en nog eens benadrukt werd hoe moeilijk het is om verlof te krijgen als zijnde patiënt in de kliniek. Omdat de heer Wetering hoofd bedrijfsvoering is bij de kliniek kregen wij deze presentatie vanuit bedrijfseconomisch perspectief. Dit bleek de rode draad te worden van de dag. De TBS-kliniek als bedrijf; hoe balanceer je optimale zorg voor de patiënten op een zo kosten efficiënte manier? In de presentatie kwam het feit naar voren dat de TBS-kliniek Oostvaarders een van de twee rijksklinieken is in Nederland. En hoewel derhalve de kliniek direct vanuit het ministerie gefinancierd wordt, is er ook aandacht voor efficiëntie.
Waar niet op bezuinigd leek te worden zijn de faciliteiten van de instelling. Om te beginnen bij het gebouw.
Het eerste wat ons opviel is het open karakter van de kliniek. Aan de voorkant zijn noch grote hekken te zien noch tralies. Van binnen was dit nog duidelijker. Door het veelvuldig gebruik van glas is het mogelijk om in een oogopslag het hele gebouw te overzien. In de presentatie vertelde Wetering dat het idee hierachter is om een gevoel van openheid te creëren. Dit zou beter zijn voor de patiënten, en de behandeling bevorderen. Dit is ook onderdeel van de woon-werk omgeving die de kliniek probeert te creëren. Daarbij hoorde het opvallende detail dat, op een kleine uitzondering na, patiënten vrij zijn om iedere plaats te betreden. Tijdens onze wandeling over het terrein zijn we dan ook enkele bewoners tegen gekomen. Omdat werken een belangrijk onderdeel is van de behandeling van veel patiënten zijn hier veel mogelijkheden toe. Het restaurant wordt beheerd door bewoners. Alsmede een kleine supermarkt, waar wij dankbaar gebruik van hebben gemaakt.
Na de wandeling liep ons bezoek aan de kliniek al tot het einde. Het is een interessante dag gebleken waar we in de keuken van een van de meest omstreden politiek maatschappelijke onderwerpen hebben kunnen kijken. Gelukkig hebben wij allen de kliniek mogen verlaten, ondanks dat sommigen van ons het allemaal teveel werd, en dit afgereageerd werd met een spontane Mambo.
Door: Michiel Glas
- Pleittraining Jaap Bakker - De Spielberg onder de advocaten!
- Ledenborrel
-
Gerechtshof Den Haag
Gerechtshof Den Haag
Op woensdag 21 januari 2009 hebben wij, als selecte afvaardiging van Ad Informandum, een bezoek gebracht aan het Gerechtshof 's-Gravenhage. Na een gezellige treinreis kwamen we na een korte wandeling aan bij het Gerechtshof. Na een kleine controle (bij binnenkomst) werden we welkom geheten door de voorzitter van de strafsector. Tijdens de informele lunch kregen we een kleine introductie van het Gerechtshof te 's-Gravenhage, tevens was er de mogelijkheid om vragen te stellen. Aan de orde kwam onder anderen: het aantal zittingen per week, het aantal beslissingen (inclusief raadkamerbeslissingen) per jaar, het jurisprudentieoverleg en de jaarlijkse opleidingsverplichtingen van de raadsheren.
Na dit samenzijn werden we uitgenodigd om enkele zaken bij te wonen. Het waren diverse zaken: mishandeling, winkeldiefstal (inclusief tolk), een aanhoudingsverzoek (met beperkte machtiging) een niet-ontvankelijk verklaring, een winkeldiefstal in vereniging en een diefstal van een autoradio met een directe uitspraak (na een kort raadkameroverleg).
Uiteindelijk zijn we bij zes verschillende zaken aanwezig geweest waarbij we meerdere keren de mogelijkheid hebben gekregen om vragen te stellen aan zowel de raadsheren als de Advocaat-Generaal.
Al met al was het een zeer interessante en leerzame excursie.
Door: Fijgje Folkers
- Nieuwjaarsborrel
- Lezing patholoog-anatoom
- Kerstdiner
- Lezing Marechaussee Schiphol
-
Forum burgeropsporing
Forum Burgeropsporing
Op 2 december j.l. stond een van de eerste grote activiteiten van Ad Informandum en voor ons als huidig bestuur op het programma, namelijk het Forum. Als thema was dit jaar gekozen voor “Burgeropsporing”. Wie herinnert zich de uitzending van Peter R. De Vries over de zaak Natalee Holloway niet? Denk echter ook in de richting van Youtubisering van het strafrecht. Filmpjes die op Youtube verschijnen na het plegen van een moord (Haagse Dakmoord) of inbraak. Hoever mag men gaan en waar ligt de grens?
Door de goede voorbereiding van de Forumcommissie hadden we ook dit jaar weer vier prominente sprekers te gast:
Hans Boutellier, Diederik Greive, Jan Boone en Chrisje Brants. Als avondvoorzitter was Constantijn Kelk aanwezig.
De avond zelf begon rond 19.30, maar voor het forum begon was het al mogelijk om kennis te maken met de sprekers. Aangezien het een actueel onderwerp was en de sprekers zeer divers, waren de verwachtingen van de aanwezigen hoog gespannen… hoe zou het debat precies verlopen?
Na een korte introductie van het onderwerp werd door alle sprekers hun mening m.b.t. het onderwerp naar voren gebracht. De meningen waren duidelijk verdeeld.
Een duidelijke voorstander van burgeropsporing was en is de heer Greive. Dit was min of meer te verwachten van een hoofdofficier van justitie die daarnaast ook voorzitter is van het Landelijke Selectiecommissie Opsporingsberichtgeving (LSO) en dus bijna dagelijks bezig is met opsporing, waaronder burgeropsporing. Volgens hem is internet het medium voor het opsporen van criminelen en levert het veel goede resultaten op. De schending van privacy voor de burger valt ook erg mee naar zijn mening.
De heer Boone daarentegen was duidelijk een tegenstander van burgeropsporing. Hij opende zijn uiteenzetting met een ervaring uit zijn eigen leven. Een vergelijking werd door hem gemaakt van de hedendaagse burgeropsporing met de NSB beweging die in de jaren ’40-’45 ook voor ‘verklikker’ praktijken zorgde en waardoor veel onschuldige burgers, maar ook iemand in de zijn directe omgeving, voor zijn eigen ogen, om het leven is gekomen. Deze opening zorgde voor beroering in de zaal; de toon van de avond was gezet. Verder liet hij met diverse gevatte en scherpe opmerkingen zijn mening niet onder de spreekwoordelijke stoelen of banken steken en had vaak de lachers op zijn hand. Vooral de heer Greive als voorzitter van het LSO had veel kritiek te verduren. Volgens de heer Boone maakt het gebruik van het internet als een medium voor opsporing een forse inbreuk op de privacy van burgers en daarom is naar zijn mening burgeropsporing zeker niet gewenst.
De heer Boutellier koos toch wel wat meer voor de gulden middenweg. Hij stelt voor dat burgers en maatschappelijke organisaties op een professionele manier in gesprek gaan, volgens hem kan burgerparticipatie versterking bieden aan een strafrechtelijk systeem dat handelt in overeenstemming met het rechtsgevoel.
Mevrouw Brants zag voordelen maar ook nadelen in burgeropsporing en ging meer in op de journalistieke zijde van burgeropsporing. Zij vestigde ondermeer de aandacht op de vraag hoever men als journalist kan gaan in het ‘zomaar’ stelselmatig observeren van verdachten. Wanneer bereik je de grens van vrijheid van nieuwsgaring en privacy? In hoeverre houden journalisten uit goed fatsoen rekening met de menselijke vrijheid en hoever kunnen zij de grens oprekken, is een van de belangrijkst vragen die hierbij spelen. Als je namelijk het vanuit de kant van de gerechtelijke macht en politie ziet ligt er natuurlijk ook een grote kans om gebruik te maken van deze ‘grensopzoekende’ journalisten! Een ander punt dat werd aangeroerd was de al eerder genoemde ‘YouTubisering’ van het strafrecht waar volgens mevrouw Brants voorzichtig mee om moet worden gegaan.
De heer Kelk leidde de avond in goede banen en deed zijn werk als voorzitter voortreffelijk. Na afloop van het forum werd in Café de Dikke Dries nog lang over het onderwerp samen de sprekers nagepraat.
Concluderend een geslaagde avond!
Door: Jennifer Tason en Arthur van Wijk
-
Kantoorbezoek en pleittraining Wladimiroff & Waling
Kantoorbezoek Wladimiroff en Waling
Wladimiroff & Waling, het gerenommeerde advocatenkantoor dat onder andere bekend is door de welbekende Ahold zaak en tevens de hoofdsponsor van Ad Informandum, heeft onze geliefde studentenvereniging vereerd met een pleittraining. Zij waren zo vriendelijk om ons te verwelkomen in hun kantoor en op deze locatie hebben wij van onze beste pleittraining tot nu toe mogen genieten.
Maar voordat we daarmee zouden beginnen kregen we twee tips met betrekking tot onze studie en het begin van onze carrière. Ten eerste werd ons echt op het hart gedrukt om zo veel mogelijk kansen ten tijde van je studie aan te grijpen. Ten tweede kregen we te horen wat advocatenkantoren belangrijk vinden als het gaat om het aannemen van nieuwe advocaten. Voor sommigen onder ons is dit wellicht goed nieuws en voor anderen wellicht slecht nieuws maar een goed CV belangrijker dan een goede cijferlijst.
Na deze tips konden we aan de slag gaan met de training. Allereerst is het belangrijk om te onthouden dat een pleidooi hetzelfde in elkaar zit als een verhaal. Er is een inleiding, een middenstuk en een slot.
Een inleiding gaat vooral om het inhoudelijk pleiten. Het moet kort en bondig zijn. Het is misschien handig om met een inswinger te beginnen. Soms zitten rechters namelijk al een hele dag verschillende pleidooien van advocaten en officieren van justitie te luisteren en dan is zo’n inswinger juist hetgeen wat je nodig hebt om de volledige aandacht van een rechter te krijgen. Denk bij inswingers aan een oneliner met een komische nooit erin, simpelweg in één zin de kern van de zaak weergeven of kom met een citaat. Denk er aan dat dit niet te lang moet duren want onder andere politierechters houden van een beetje tempo in een zaak. Als je verder een beetje serieus genomen wilt worden, moet je niet beginnen met:”Aan mijn cliënt is ten laste gelegd…” De rechter weet dit al! Hij gaat heeft dossier gelezen, de tegenpartij heeft het dossier gelezen en jijzelf ook. Het is dan nergens voor nodig om dit nog een keer te herhalen. Verder moet je wel zorgen dat een inleiding op zichzelf ook een afgerond geheel moet zijn.
Het middenstuk is vooral een uiteenzetting van de relevante feiten. Om je middenstuk en de rest van je betoog een goede juridische inhoud te geven is het belangrijk om naar art. 348 jo 350 Sv te kijken. In het middenstuk moeten er met verschillende factoren rekening worden gehouden. Onder andere met de bewijsmiddelen. Er zijn er in totaal vijf en om tot een veroordeling te kunnen komen heeft de rechter minimaal twee bewijsmiddelen nodig. Houdt er wel rekening mee dat één proces verbaal van de politie gelijkstaat aan twee bewijsmiddelen. Het is ook van zeer groot belang dat de feiten te kwalificeren zijn, vandaar dat er al eerder werd gezegd dat je alleen de relevante feiten moet weergeven. En per feit is het zeer handig om al een conclusie te geven. Zorg er altijd voor dat je een verweer helemaal af maakt! Weet je even niets te zeggen, neem dan gewoon even de rust maar maak het verweer af. Wanneer je dan ook nog zorgt voor een deugdelijke motivatie van het verweer zelf, staat je middenstuk als een rots.
Het slot is simpelweg al alle deelconclusie die je hebt gemaakt in je middenstuk samenvoegen tot één eindconclusie.
De opgedane kennis mochten wij naderhand toepassen op de casus die wij voorgeschoteld kregen. We werkten in teams van twee personen. Per casus waren er twee advocaten en twee officieren van justitie. Wanneer de casus afgehandeld was kreeg iedereen persoonlijke feedback zodat men van zichzelf wist wat zijn goede punten waren en waar wellicht nog verbetering nodig was.
De pleittraining die wij hebben mogen krijgen was meer dan verwacht. Niet alleen werden we getraind om een goede spreker te zijn, we krijgen ook tips om een zo goed mogelijk advocaat te worden.
Door: Marvin de Vos
- Lezing patholoog-anatoom
-
Pleittraining Sjocrona Van Stigt
Pleittraining Sjöcrona Van Stigt
Een pleittraining die zijn weerga niet kent
Dinsdag 28 oktober hadden wij de tweede pleittraining van onze geliefde studievereniging. Onze spreker was niemand minder dan mr. Willem Koops, in dienst bij het gerenommeerde advocatenkantoor Sjöcrona Van Stigt.
In eerste instantie kwam mr. Koops over als een statige man in pak. Een man aan wie je direct kon zien dat hij ervaring had in het vak. Dat hij ervaring had, bleek ook zeer zeker bij de pleittraining, maar hij was allesbehalve statig. Tot ons groot genoegen bleek dat hij ons veel wist te vertellen aan de hand van casus die hij in zijn carrière heeft meegemaakt. Gelukkig betekende dit niet dat hij ons een of ander droog verhaal wilde ophangen. Niets was minder waar.
Mr. Koops wist de zaak zó levendig te vertellen, dat wij als studenten er gemakkelijk een beeld bij konden oproepen. De combinatie van goede adviezen, enerverende verhalen en een grote dosis humor resulteerde erin dat wij alles zeer goed in ons konden opnemen. Iedereen in de zaal kon simpelweg de passie voelen die deze man voor zijn vak heeft.
Allereerst kwam hij met een casus die hij aan het begin van zijn carrière voorgeschoteld kreeg. Hoe hij als net afgestudeerde advocaat een smokkelzaak kreeg, die voor zijn gevoel destijds een eitje was om te doen. Het bleek echter dat de zaak helemaal niet zo gemakkelijk was als hij in eerste instantie dacht. Hij had fouten gemaakt die wij waarschijnlijk allemaal zouden maken. Hij heeft deze smokkelzaak dan ook niet gewonnen, maar tegelijkertijd was hij een ervaring rijker die alleen maar een positieve invloed kon hebben in zijn professionele leven.
Hij wist nog veel meer interessante verhalen te vertellen. Zaken die varieerden van drugs tot principekwesties. Allemaal even leuk om naar te luisteren, vooral omdat hij aan het eind van elke casus met een conclusie kwam in de vorm van een tip waar wij later ook veel aan zullen hebben. Maar daar bleef het niet bij. Hij kwam ook met praktijkinformatie.
Een voorbeeld hiervan is: “Binnen strafzaken is het moeilijk om te zeggen of je een zaak goed hebt gedaan of niet. Zo zwart-wit zit het systeem niet in elkaar. Je moet voor jezelf een bepaalde eis stellen. Het is namelijk onmogelijk dat je iedere cliënt vrijpleit. Als advocaat kan je hooguit zorgen voor een vonnis dat in de ogen van jou en je cliënt acceptabel is.”
Tegen het eind van de bijeenkomst kregen wij zelf ook een casus voorgeschoteld. En niet zomaar een casus, maar één die zich al afspeelde in hoger beroep. Het verloop van het debat ging goed. Het was echter zijn opmerking achteraf die grote indruk op ons maakte. Mr. Koops was namelijk verbaasd dat wij onze zaak op grotendeels dezelfde manier beargumenteerden als destijds in het echt bij het gerechtshof is gebeurd.
Kortom, het was zeer zeker de moeite waard. Het was zeer informatief en, niet te vergeten, ongelooflijk gezellig. Mr. Koops kwam op ons over als een man die je graag achter je hebt staan in de rechtbank, maar ook zeker als iemand met wie je gezellig een biertje kon pakken in een café.
Wil je zo’n pleittraining een keer zelf ervaren? Meld je dan snel aan op de site!
Marvin de Vos
Pleitcommissie
Ad Informandum
Door: Marvin de Vos
-
Bezoek aan Joegoslaviëtribunaal
Bezoek aan Joegoslaviëtribunaal
Op 22 oktober zijn wij, de leden van Ad Informandum en 3 bestuurders, naar Den Haag geweest om een bezoek te brengen aan de Joegoslavie Tribunaal.
Al vroeg in de ochtend stonden de bestuursleden klaar in hun knal gele jasjes op centraal station Utrecht. Een voor een werd het groepje compleet en konden we met z'n elven vertrekken naar Den Haag. We zouden de zitting van meneer Seselj bijwonen, die zich onder andere schuldig had gemaakt aan oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid.
Na een tijdje in de trein en in de tram te hebben gezeten, kwamen we aan bij het veel besproken gebouw. Het gebouw maakte een minder imposante indruk dan verwacht. De meeste mensen van ons hadden een veel indrukwekkendere gebouw verwacht. Het gebouw van het tribunaal zag er vanaf de buitenkant 'gewoontjes' uit. Naar het gebouw kijkend, kreeg je niet het idee dat hier in dit gebouw op dit moment grote oorlogsmisdadigers worden berecht!! Na een goede security check konden we naar binnen, waar een begeleider ons zou rond leiden en ons meer informatie zou geven over meneer Seselj. Helaas werd ons meegedeeld dat we eerst een zitting van een andere oorlogsmisdadiger konden bijwonen, namelijk meneer Popovic. Eenmaal binnen in de bezoekersruimte kreeg je wel het idee dat er in dit gebouw op dit moment grote gevaarlijke mensen werden berecht. De zaal zat vol met mannen en vrouwen met toga's, verdachten bijgestaan door hun advocaten en beveiligingsmannen en de rechters in hun rode toga's. En net als een typische rechtszaak vol spanning werd ook geroepen 'objection'!. Dit plaatje was heel leuk om te zien en om mee te maken. Iedereen vond het interessant en zat met enthousiasme te kijken en te luisteren. Op het eerste gezicht was het niet helemaal duidelijk waar de zaak precies over ging, maar na een tijdje was de zaak goed te volgen. Het werd al snel duidelijk dat er een getuige werd verhoord en niet de verdachte en waar de advocaten zaten. Na een korte pauze, konden we de zitting van meneer Seselj bijwonen zoals gepland. Opvallend hier bij was dat meneer Seselj zijn eigen verdediging deed. Dit om de mogelijke reden om zo meer in de punt van belangstelling te staan en als nog aandacht voor zich te winnen, want het zal niet lang duren voordat hij achter de tralies verdwijnt en hij vergeten zal worden. Hoewel het interessant was om te zien dat een verdachte bij zo een grote zaak zijn eigen verdediging deed, was de zaak zelf inhoudelijk minder goed te volgen en was daarom ook minder interessant. We kregen niet goed door waar de zaak precies over ging en besloten om na een tijdje weg te gaan, waarna we werden geïnformeerd door een van de mannen die achter de organisatie van het Tribunaal zat. Hij vertelde ons op een leuke manier meer over het tribunaal, zoals de kosten en hoe het Tribunaal zo een beetje tot stand is gekomen. Toen er namelijk werd besloten om een Tribunaal in het leven roepen om oorlogsmisdadigers te berechten, hadden niet veel mensen vertrouwen in het Tribunaal. Maar door de vele berechtingen en het succes van het Tribunaal, heeft het tribunaal de vertrouwen van de mensen voor zich weten te winnen.
Na een klein uurtje, werd het tijd om naar huis te gaan, maar net voor het vertrekken werd er omgeroepen dat er een brandoefening aan het gaande was, en dat we zo snel mogelijk het gebouw moesten verlaten. Eenmaal buiten op het grasveld stroomden er een lijn van mensen naar buiten. Toen werd het pas duidelijk hoeveel mensen er nou eigenlijk hier werkzaam zijn. Tussen al deze mensen kwamen we ook de advocaten (nog steeds met hun toga's) tegen die we bij de zaak Popovic gezien hadden en waar we met grote ogen naar bleven kijken.
Aangezien we voor ruim een uur moesten wachten totdat we onze telefoontjes, waar we niet zonder konden, terug konden krijgen vonden we het een goed idee om ergens een hapje te gaan eten en bij te kletsen over de volgende leuke activiteiten van Ad Informandum. Er werd overigens niet alleen gekletst, er werden ook discussies gevoerd over de actualiteiten zoals de kredietcrisis, de politiek en onze minister president, meneer Balkenende.
Al met al konden konden we aan het eind van de dag zeggen dat we een leuk, gezellig en vooral informatief en nuttige dag hebben gehad en dat we uitkijken naar de volgende activiteit!!!
Door: Maral Mahmoudi
-
Penitentiaire Inrichting Roermond
Verslag PI Roermond
Penitentiaire inrichting, dat is toch gewoon een duur woord voor gevangenis? Als we aankomen bij de poort van de PI Roermond blijkt dit niet helemaal waar. Naast de gevangenis omvat het namelijk ook het huis van bewaring. Maar waarom een bezoek aan de gevangenis? Dat de gevangen er niet meer achter tralies in een gestreepte overall zitten met alleen droog brood en water, wist ik. Maar hoe het er tegenwoordig wel aan toe gaat in ‘de bajes’, zoals de bewakers het zelf noemen, was voor mij niet bekend en voor mij een goede reden om er eens een kijkje te nemen.
Nadat we piepvrij door de detectiepoortjes zijn gekomen krijgen we een presentatie over het gevangeniswezen in Roermond. Onder het genot van de op de heenreis veel besproken Limburgse vlaai krijgen we inzicht in de dagelijkse gang van zaken voor gevangenen. Het leven lijkt er op het eerste gezicht zo slecht nog niet; wanneer je hier je straf uitzit kun je werken, sporten, boeken uit de bieb lezen, tv kijken en krijg je netjes te eten. Ook hier worden een aantal cellen door twee personen gedeeld om het cellentekort op te vangen. Tussen negen en vijf zijn de cellen open en kun je in de vleugel verblijven en een telefoontje plegen. Dat het toch niet zo’n luxe leventje is, blijkt als je naar buiten kijkt. Een blik op het Limburgse landschap wordt je nauwlijks gegund vanwege een paar meter hoge muur met bewegingssensoren. Daarbinnen staan nog twee hekken die het onmogelijk maken om te ontsnappen en je eraan herinneren dat je niet in een hotel verblijft.
Tijdens de rondleiding die we daarna krijgen blijkt dat de architect van het gebouw goed heeft nagedacht over de inrichting van het gebouw. In het midden van het gebouw is een soort zenuwcentrum, de ‘centrale post’, van waaruit alle veiligheidsaspecten worden geregeld. Deze post wordt vierentwintig uur per dag bemand en kijkt met behulp van camera’s mee door het hele gebouw. Tussen bijna alle ruimten zit een sluis om de veiligheid te verhogen. Deze worden allemaal bediend vanuit de centrale post. Medewerkers hebben hierdoor geen pasjes nodig, die immers gestolen kunnen worden. Vanuit de centrale post lopen vier vleugels, ieder met twee verdiepingen waar de cellen zich bevinden. Als we met onze groep door een van de vleugels lopen krijg ik ineens het besef dat ik me vlak bij de gedetineerden bevind, wat op mij veel indruk heeft gemaakt. We moeten daar zachtjes praten want in de cellen horen ze alles wat er voor de deuren besproken wordt. Hierna nemen we een kijkje bij de werkplaatsen, waar het vooral opviel hoe veel scherpe voorwerpen er aanwezig waren. In de praktijk blijkt dit geen probleem te zijn, maar om ervoor te zorgen dat deze voorwerpen niet mee naar de cellen worden genomen moeten de gevangenen bij binnenkomst en vertrek door een detectiepoortje.
Als we daarna harde muziek horen vanuit de sportzaal gaat mijn hart toch sneller kloppen. Na vijf uur zaten ze toch allemaal achter slot en grendel? We kunnen opgelucht adem halen als het medewerkers van de inrichting blijken te zijn. Natuurlijk kan een bezoekje aan de isoleercel niet ontbreken. Behalve een bed en een toilet zijn hier geen voorzieningen aan te treffen en moet het bepaald geen pretje zijn, voor zover een normale cel dit al wel is. Het binnensmokkelen van een mobieltje blijkt al voldoende te zijn voor een verblijf in deze cel, zo lezen we op een van de gesloten deuren.
Een heel andere sfeer heerst er in de bezoekersruimte. Er zijn kamertjes waar achter glas gesproken kan worden, je met je advocaat kan overleggen en een grote ruimte waar familie of vrienden op bezoek kunnen komen. Hier kunnen ze aan tafeltjes gaan zitten. Om te voorkomen dat bezoekers en gevangenen hier omwisselen zit er een soort scheiding tussen het bezoekersdeel en de gevangenen en is er toezicht. Toch doet het allemaal een stuk vriendelijker aan dan de cellen zelf.
Ik kan dan ook tot de conclusie komen dat het niet niks is om opgesloten te zitten. Door dit bezoek heb ik een goede indruk gekregen van het leven in de bajes. Een jaartje gevangenisstraf klinkt soms op het eerste gezicht niet zo veel, maar na deze dag denk ik hier toch heel anders over.
Door: Arjan Hepping
-
Eerste pleitbijeenkomst
De eerste pleitbijeenkomst, 2 oktober 2008
Op 2 oktober werd de eerste pleittraining van het nieuwe studiejaar georganiseerd. Wat een memorabele avond werd dat! De bijeenkomst werd verzorgd door Wilco Bos, lid van de Utrecht Debating Society en zeer ervaren pleiter.
Deze eerste bijeenkomst was om te oefenen op het spreken in het openbaar. Wilco legde ons eerst uit waar je op moest letten. Dat was nog niet niks: je handgebaren, lichaamshouding, stemgebruik, het kijken in de zaal... en dan moet het inhoudelijke stuk nog komen!
Eén voor één werden de leden naar voren geroepen met een opdracht. De eerste paar mensen moesten zo overtuigend mogelijk een paraplu pakken en zeggen "Dit is een paraplu, hij is oranje, en hij is van mij". Eén van de leden deed dat zó goed, dat de zaal er een beetje bang van werd.
Vervolgens kregen nog een paar leden stellingen. Mij viel de eer ten beurt om de stelling te verdedigen "Beter euthanasie dan vroeg met pensioen". We kregen 20 seconden voorbereidingstijd en moesten toen een minuut lang de stelling verdedigen. Dat is moeilijker dan het lijkt! Andere leden kregen stellingen zoals "Vrouwen zijn beter dan mannen" (uiteraard moest een man dit verdedigen) en "Melk moet verboden worden" ("ja maar... ik hou van melk!" aldus een ontredderd lid).
We hebben zeker heel veel geleerd van deze pleittraining en ik denk dat iedereen al een stukje zekerder is in het spreken in het openbaar. En met zulke bizarre stellingen hebben we zeker veel gelachen. Wat wil je nog meer van een pleittraining?
Door: Themis van Helvoort
-
Excursie museum Gevangenpoort
Bezoek Gevangenpoort
Op 1 oktober 2008 gingen we een met een jammer genoeg, door vele afzeggingen uitgedund, groepje naar de Gevangenpoort te ’s Gravenhage. Daar aangekomen kregen we een interessante rondleiding door het gebouw. Inbegrepen was een film over de rechtszaak tegen Cornelis de Witt en zijn trieste dood (samen met zijn broer). Ook kregen we de martelwerktuigen te zien die vroeger werden gebruikt om bekentenissen los te krijgen of om de bekennende verdachte te straffen. Dit waren nou niet echt voorbeelden van de ‘goede oude tijd’. Het was een interessante excursie, die ons veel heeft geleerd over het oude rechtssysteem in Nederland.
Door: Frans Rietveld
-
Excursie rechtbank Utrecht
Verslag Rechtbank Utrecht, 18 september 2008
Op 18 september had Ad Informandum een uitje naar de rechtbank Utrecht georganiseerd, met name voor eerstejaars. Aangezien ik nog nooit in de rechtbank was geweest, leek me dit een geschikte mogelijkheid om dat eens te doen. Het plan was dat iedereen om kwart voor 3 zou verzamelen voor de rechtbank, waardoor er een gezellige groep mensen op de trappen zat op het moment dat ik daar aan kwam lopen. Rond een uur of 3 gingen we naar binnen, de groep was nog niet compleet, maar er was een afspraak gemaakt met de contactpersoon binnen de rechtbank, dus gingen we alvast.
Bij binnenkomst begon het grote gevecht met de beveiliging, broekriemen moesten af, schoenen gingen uit en men werd boos over een meegenomen harde schijf. Gelukkig viel het mee en kon iedereen naar binnen. De contactpersoon stond op ons te wachten, voor hij de glazen deur die open moest met hulp van, alweer, een beveiligingsbeambte, open liet doen. Dat lukte eerst niet vanwege een technisch- of communicatiefoutje.
Vervolgens konden we in ploegen de lift in naar boven, waar we naar een zaal gingen die normaal gesproken wordt gebruikt voor zittingen, maar op dat moment leeg was. Daar wachtte een verrassing, er was een rechter opgetrommeld die onze vragen beantwoordde en vertelde over wat hij zoal deed als rechter, de raio-opleiding, zijn persoonlijke achtergrond, het systeem dat men in Nederland heeft waarbij de rechters om de zoveel jaar rouleren. Daarnaast vertelde hij over de karaktereigenschappen waarover je zou moeten beschikken als rechter en als officier van justitie. Niemand wist wat de eisen voor het karakter waarover iemand die dit werk wil doen precies zijn, maar ze bestaan wel en er is een psychologische screening voorafgaand aan en tijdens de raio-opleiding.
Na ons onderonsje met de rechter gingen we naar beneden, naar wat de politieagenten die daar aanwezig waren "het kloppend hard van de rechtbank" noemden. Ik vond dit erg spannend, we kregen een rondleiding door het besloten gedeelte van de rechtbank waarbij een hele vriendelijke en enthousiaste politieagent ons van alles vertelde en zoveel mogelijk wilde laten zien. We moesten ook vooral koffie komen drinken in de kantine als we daar zin in hadden, wat iedereen natuurlijk wel wilde. In de kantine werd ons verteld over de omgang met gedetineerden en de manier waarop men alles regelde werd ook mooi in beeld gebracht doordat er verschillende mensen roosters aan het opstellen waren, gedetineerden werden vervoerd en er iemand druk aan het bellen was. Het werk ging natuurlijk gewoon door..
Hierna konden we een zitting meemaken. Uiteindelijk werden het er twee, de eerste zaak ging over drugsbezit of smokkel (23 pillen xtc en 7 gram cocaïne als ik het goed heb), de tweede over zware mishandeling en openbare geweldpleging op een feest in de Wooloomooloo. Ik vond het heel boeiend, spannend en interessant om te zien hoe mensen op elkaar reageerden en hoe het proces plaatsvond.
Ik heb veel opgestoken van deze excursie en ben heel blij dat ik ben meegegaan. Een aantal dingen die mij echt opvielen omdat ik ze niet wist of omdat ik het anders had verwacht waren het roulatiesysteem van rechters in Nederland, het feit dat je voorafgaand aan de zitting met zowel verdachte als advocaat in dezelfde ruimte zit, de manier waarop alles – in mijn ogen – vrij expliciet wordt gezegd op zittingen, de manier waarop de politie omgaat met gedetineerden en hoe open en aardig iedereen was. Ik vond het erg leuk en ga zeker nog een keer!
Door: Hilde-Lotte Bouius
-
De Koepelgevangenis
Bezoek Koepelgevangenis
Op 12 september gingen 15 leden van onze vereniging welgemoed naar Breda. Op het programma stond een bezoek aan de Koepelgevangenis, oftewel de 'Penitentiaire Inrichting De Boschpoort'. Na de gebruikelijke ingangscontrole werden we 'vrijgelaten' binnen de gevangenis. Onze gids leidden ons allereerst naar een videoruimte. Daar kregen wij een impressie van het alcoholgebruik van bewaarders na werktijd en ook werd ons een video getoond. Die behandelde op eenvoudige wijze o.a. de geschiedenis van de Koepelgevangenis. Daarna werden wij rondgeleid door de werkplaatsen, luchtplaatsen en de koepel zelf. Wat opvallend was dat er hier geen cellentekort is, maar juist een cellenoverschot... Vreemd als je nagaat dat er al jaren gesproken wordt over een cellentekort in Nederland. De vraag is dan of de cellenverdeling wel zo rechtvaardig is…
Nadat we alles gezien hadden gingen we weer terug naar Utrecht. Het was (weer) een mooie en leerzame excursie geweest.
Door: Frans Rietveld
- International Moot Court
- Zitting Holleeder
- Houthoff Buruma
- Nova College Tour met Gerard Spong
-
Pleittrainingen
Eerste pleitbijeenkomst
De meeste aanwezigen waren naar deze eerste bijeenkomst gekomen met het idee om even te kijken hoe het eraan toe zou gaan. Nou bij kijken bleef het zeker niet: vanaf de eerste minuut stonden we zelf ook te presenteren!
We kregen tijdens deze avond onder andere de volgende tips.
Als je dingen wilt overbrengen, zorg dan dat je:
* rustig staat, met je benen recht onder je schouders. Sta zoveel mogelijk op 1 plaats en zet anders 1 stap.
* voldoende pauzes neemt tussen het spreken door.
* let op de intonatie.
* mensen rustig en om de beurt aankijkt.
* eerst rustig vooraan/in het midden gaat staan, rondkijkt (contact maakt met je publiek), en dan pas met je eerste zin begint.
* niet te druk bent met je handen; niet in je zakken, maar houdt ze rustig voor of achter je en gebruik lichte gebaren ter ondersteuning van je verhaal.
Het is altijd goed om met een geponeerde stelling of anekdote te beginnen, want dit blijft makkelijk hangen bij de toehoorders.
Sommigen van ons gaven aan problemen te hebben met de structuur van de argumentatie. Hier kregen we de volgende tips voor.
* say what you are going to say.
* say it.
* say what you have said.
Het is belangrijk dat je eerst je argumented labelled, zodat de toehoorders weten wat ze kunnen verwachten. Door tijdens de conclusie de argumenten nog even kort op te sommen, horen de toehoorders alle argumenten even goed.
Ook kregen we tips over doodzonden in een argumentatie:
* cirkelredeneringen -> Zorg dat je argumenten altijd hun eigen grondslag behouden. Als je argumenten op elkaar baseert, staan ze zwakker.
* afhankelijkheid van argumenten.
* status quo-argumenten.
Tot slot tips over het onderuithalen van de argumentatie van je mogelijke tegenpleiter:
* ontken het probleem; als er geen probleem is, hoeft er ook geen oplossing gezocht te worden.
* wat je (de ander) voorstelt, kan niet. Leg ook uit waarom de oplossing niet mogelijk is.
* het voorstel kan wel, maar wordt niet geaccepteerd. Als het voorstel niet wordt geaccepteerd, is het dus geen goede oplossing van het probleem.
* het probleem bestaat, maar de oplossing sluit er niet op aan.
Waar je verder nog op moet letten:
Een argument dat niet wordt weerlegd, is "waar", ook al is het volslagen belachelijk. Zorg dus dat je altijd alle argumenten van je tegenstander weerlegt. Schrijf alle argumenten op om te voorkomen dat je ze vergeet. Argumenten die je links laat liggen, kunnen door de tegenpartij nog harder worden gebruikt om jouw verhaal onderuit te halen!
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dat was het voor de eerste pleittraining. Maar 20 maart is de volgende met nog meer nuttige tips en oefeningen om het spreken/pleiten helemaal onder de knie te krijgen. Zorg dus dat je erbij bent!
- Pleittrainingen Wladimiroff
- Dubbellezing Jeugdstrafrecht
-
Hoge Raad
Excursie Hoge Raad der Nederlanden
Met een select gezelschap van zeven man (kwam het door de verwarring over 1 april?) reisden wij dinsdagochtend af naar Den Haag, om daar een bezoek aan de Hoge Raad af te leggen.
Bij binnenkomst werden wij te woord gestaan door een vrouwelijke griffier van de Hoge Raad, die een algemeen beeld schetste over de dagelijkse gang van zaken bij deze hoogste rechterlijke instantie van ons land en de organisatie en indeling van de Hoge Raad der Nederlanden.
De rolzitting die we vandaag zouden bijwonen, zou een zeer bijzondere zijn. Een advocaat zou een mondelinge toelichting geven in een zaak, iets wat zeer zelden voorkomt, aangezien bij de Hoge Raad eigenlijk alles schriftelijk gaat en een pleidooi voornamelijk zin heeft als het vonnis direct erna volgt.
Vervolgens kwamen er twee medewerkers van het wetenschappelijk bureau, die vertelden hoe het was om nauw samen te werken met AG’s en raadsheren, en om een cassatiezaak voor te bereiden alvorens deze voor te leggen aan een van hen. De meeste WBers hadden ook de ambitie om zelf rechter te worden, en deden bij het Wetenschappelijk Bureau praktijkervaring op.
AG Machielse (bekend van zijn conclusies en noten in onze geliefde jurisprudentiebundel) kwam hierna twee minuten vragen van studenten behandelen en benadrukte in zijn antwoorden de onafhankelijkheid van het Parket ten opzichte van het Openbaar Ministerie.
Vervolgens mochten wij plaatsnemen in de zaal waar een paar weken geleden Ernest Louwes te horen kreeg dat zijn zaak niet heropend zou worden. Het was dinsdag, de dag van de rolzitting. Voor een niet-jurist leek het net een theatervoorstelling, voor ons was dat eigenlijk niet anders! De raadsheren stelden vragen aan de griffier of AG en vice versa, waarop de ander antwoordde dat hij hiervoor naar de rol verwees. In vijf minuten passeerden minstens twintig zaken de revue. Vervolgens kwamen er vijf raadsheren om een mondelinge toelichting van een advocaat te beluisteren over zijn nieuw ingediende schriftuur. Er werd besloten dat over 14 dagen – op 15 april - een conclusie van de Procureur Generaal genomen zou worden.
Vervolgens hadden twee raadsheren een gaatje gemaakt voor onze vragen, die vooral over de gang van zaken in hun baan en het privé-leven van de heren ging, of eerder de afwezigheid daarvan. Het was een leerzame dag, het is praktisch om nu bij alle arresten een beeld te kunnen vormen omtrent hun totstandkoming en de procedures iets beter te begrijpen. Deze mensen vervullen een van de belangrijkste taken in onze samenleving, ze creëren en geven nadere invulling aan ons recht, besteden al hun tijd en liefde eraan, wat bij ons niets anders dan heel veel respect en bewondering losmaakte.
Door: Charlotte Thijssen
- Anker & Anker
- Beroepskeuzeavond
